ama arkadaşlar iyidir



18.05.2017

Once upon a time I was in a bar. Son günlerde monşer, o kadar çok ingilizce konuştum ki, hele dün, fabrika avrupa birliği gibiydi, öğle yemeği masasında, üç alman, iki ingiliz, iki italyan, ve üç türk olarak vardık. Keşke içimden dedim Edip Cansever buna şahit olsaydı da cümleyi, ve üç türk biz bardık, diye tamamlasaydı. When I'm talking to, when I went there, yesterday I met the girl of my life, did you ever listen to that song, gibi cümleler kurmağa yeltendim fakat esma'ül hüsna didn't allow me to give the private names, falan filan aslında, yıllar öncesini hatırlamadım değil. Alkol insanın koordinasyon becerilerini zayıflatıyor ona sözümüz yok, hatta bunun literatürde başka bir adı da var da şimdi aklıma gelmezdi. Gündüzleri her gün öğle civarı burnum kanıyor ve bu bende tansiyon ölçtürme alışkanlığı yarattı. Kaç yıl dediler, on onbeş yıl dedim. Tansiyon'un ingilizcesi bir türlü aklıma gelmedi, blood dedim, pressure dedim, Under Pressure of Queen filan dedim, gibi Sin Palabras. Dün de tam özel isimlerden bahsetmiş bulununca gecenin bir yarısı, bunlar elbet zoruma gitmedi ve hattâ şimdi bir iş yemeği sonrası takım elbisemle bu bara oturmaklığım bana ayrı bir proud. Marcel elbette Proust. When I was young, Enis abi, could you hear me. Mesele bu da değil de benim barda doğduğum kesin ama insan doğduğu yer mi doyduğu yer mi, asıl mesele bu.

Bugün fabrikaya bir kamyon şoförü geldi, ve ona yol göstermesini talimat verdiğim kızcağıza adamı görünce acıdım, sonra düşündüm ortaokul çapımda ben de kamyon şoförlüğü nedir bilmeden hep onlara özenirdim, düşündüm ki ben de olsaydım böyle bir şey olurdum parmaklarım yüzüklü, lakin yirmi yıl vardır ki kiminizin ömrüdür, parmağıma yüzük değmedi.

Yes I was born in a bar, my mother... diyesiye kalmadığı eniştem devreye girdi babama, sen bunu içerken bulmuşun herhalde, dedi beni göstererek. Tamam it's unusual or it's not casual ama. Tavanı açtıklarında ben çok seviniyorum çünkü İzmir hâlâ müzik dinlemek için pek uygun bir şehir değil, çünkü insanları çok saçma, hiçbir derinlik yok.

Yine de neden mi burağı tercih ettim, çünkü mevsimin bu zamanlarında beni kırağı çalması.
                     

 Sonra her beraber bir şeyler oldu. Akşam vakti evlere gelmelerim. Cüneyt Arkın pencereden kafasını uzattı, asansöre tekme attı. Akşam vakti evlere gelmeklerim. Bir şeyler oldu hep beraber. Bir burun kanaması, bir şeyler şeyler. Yarı klasik müzikler çaldım kendime, yarım klasik bir bardak doldurdum kendime yarım. Selamun, hangimizden birer Sait Faik çıkmazdı ki bahar günlerinde. Hele o öğle önceleri yok mu, baharın taşı gediğine koyduğu, erguvanları yastık altlarına sakladığı, leylakları kokum kokum öttürdüğü. Sonra Muhsin Bey hep düştü, düştükçe Sevda Hanım'a sarıldı. Sonra Muhsin Bey yerlerde yuvarlandı, kırıkları sarmaladı, dikikleri söktü. Niyetlenmiştim ki ona bir şeyler anlatayım, Muhsin Bey'e yani, o da Sevda Hanım'a anlatsın, sonra karanfil elden ele. Ama İÇİMDEKİ Cüneyt Arkın karanfillere kafa attı, kapıların tokmaklarını salladı salladı, salırsın salıncak. İnsanın hep haftanın salı olacağı gelirdi o vakitlerde. Gecelere kadar çalıştım, geceleri çalıştım, gecelere çalıştım. Sonra akşamları eve gelip akşamın kaşlarını almaklığım, bir bir şeyler içip yatarım ahmaklığım, bardaklardan boşalırcasına sabahlarım. Sait Faik düşmedi hayır, onu ben kaldırdım. Ama müzmin bir müzik içimde, içimdeki ccc. Kendimi evet cc'ye koydum ki ne yaptığımın farkına varayım, aksi halde ben yok, yoksa hep bir şeyler olması. Sonra bir melodi tutturdum, Ali Baba her gece aç yattı, Ali Baba'nın karnı zil çaldı, iflas etti birden battı, meteliğe kurşun attı. İhsan Yüce'ye belgesel çektiler, birileri benim söylediğim şeyleri hep keşfediyor. Yıllar önce de Necdet Mahfi Ayral'ı keşfetmişlerdi. Sıra Ali Şen'de, Orhan Çağman'da, sonra sıra kimde, işte bunu keşfetmemeleri için söylemeyeceğim. Mezara götüreceğim, kefene cepken diktirdim sulu sepken oynarken. O şarkıları dinlerken diyorum. Sonra içimdeki özel isimleri hep balkona çıkarırım canım sıkıldığında ve akşam eve geldiğimde buna benzer. Sonra dur bir bir şeyler ve birkaç bardak daha. Bardak kadar boyumla bunca hınca ne lüzum var ki, ama içççimde yer var. Kendimi çç'ye koydum. Eski bir yeşil pop şiiri ve bundan bestelenen şarkısı der ki, çeçenyalı yetimin babası sensin. Kendimi koydum, madam hababam koyuyordu. Keşke kendimi Mecidiyeköyü'nde bir mecidiye olarak bulsam sabahın seherinde birinde diye dolandığım da oldu sair zamanlarda. Sonra uyku saatim hep geldi, kendimi buldum bulalı bir uyku saatim oldu, iyi saatte oldular yanıbaşımda yastığımın ve bardağı bazanın altına katlayıp koydum, bir de baktım ki fazla katlamışım.  


7.05.2017

Dayılar ve Yeğenler

Bana, neden bu kadar sürekli müzik dinlediğimi sorduklarında; çünkü, sürekli kulaklarım çınlıyor ve uğulduyor ve bunu bastırmak için, diyemiyorum elbette. Çünkü bana böyle bir soru sorulmuyor elbette. Yine de daha önce bahsetmiş olmalıyım ben bana sorulmasını istediğim demeyelim ama sorulması muhtemel soruları sorar ve cevaplarım kendi kendime. Kendiyle söyleşi yapan bir gazeteci düşünün, o mesele. Aslında görev tanımı birileriyle söyleşi yapmak olan bir gazeteci olsam çok hayıflanırdım bu duruma, neden hep ben birilerine sormak durumunda kalıyorum, birileri de bana sorsa ya, diye. Bu bendeki aslında kendisine hiç soru sorulmayan bir gazetecinin acısını anlamaktan çok olamayan bir şairlik halinin tezahürü, ha onu da anlıyorum o ayrı mesele ama o başak bir günün konusu olsun. Başka demedim, başak dedim, hani dallanıp budaklanacak bir şeyler olacak ondan. Hani şairlerle söyleşi yapmak özellikle güzel bir şeydir, biz de hattâ onları okur ve merakımızı gidermekle seviniriz, benimki orda bi yıldız işte, hani yanıp sönenlerden, yani herhangi bir biri gibi. İşimi belki de bu yüzden seviyorum, sürekli bir gürültü hakim, makina gürültüsü, yıllar önce buraya hattâ bir video yapmıştım, sonsuz dişlilerin dönüşünün görüntüsü vardı ve ona müzik olarak "constantly thinking about you" melodisini eklemiştim. Ne kadar da manidardı halbuki. Sait Faik'i de bu yüzden çok sevdim sanırım. Çünkü sürekli bir makina gürültüsü altında çalışıyorum, yıllar sonra bir ofisim oldu ve o bile gürültü sesinden geçilmiyor, evet gürültü sesi diye bir şey var, gürültü melodisi diye bir şey olduğu gibi. Bu nedenle herhangi bir makina arıza yaptığında derhal anlarım o melodinin bozulmasından, yıllardır buna aşina olan pek çoğu anlayamasa da ben anlarım, çünkü seslerle yaşıyorum. Çünkü uğultularla yaşıyorum yıllardır, kulaklarımda hiç ama hiç bitmeyen bir uğultu ve çınlama, bu yüzden de sürekli bunu bastıracak bir şeyler dinliyorum.

Bugünkü çınlamanın sebebi ise bambaşka, oldukça yapay. Çünkü dün gece yıllar aradan sonra bir konsere gittim. Ebru'yu anlattım yine buralarda. Onun kızı çok rica etti, dayı, dedi, babam anca senle gidersem izin vereceğini söyledi, dedi. Ben de, olur, dedim. Beni Duman ve Teoman'a pek yakıştıramamıştı çünkü pek tanımıyor, şimdi onbeş yaşında fakat klasik olacak ama ellerime doğduğunu, üç yaşında yürümeği ve konuşmağı söktüğünde tüm yaz benimle olduğunu hatırlamıyor. Hattâ benim yine o zamanlar var olan buraya onunla olan diyaloglarımızı eklediğimi hiç bilmiyor. Şimdi büyüdü, ergenlik çağına girdi, makyaj yapıyor, Duman ve Teoman biliyor, ve benim Duman ve Teoman bilmediğimi, sadece kendi yaşıtlarının bildiğini sanıyor. Beni belki de Münir Nureddin Selçuk sanıyor. Konserden bir gün önce, ya dayı söyle bakalım Duman'ın Yanıbaşımdan şarkısını, hiç hazırlanmadın, hiç heyecanlanmıyorsun, dedi. Bilse benim içinden yıllardır sürekli bir duman çıktığını. Velhasıl, Duman'ı ilk keşfetmiş -evet yine ben, kaşif ben- insanlardan olarak hiç konserine gitmemiştim, ve dün gece bu vesileyle hoş ama değişik bir ilk oldu, değişikliğini daha geniş bir muhabbette anlatmalıyım. Birkaç şeyi çok merak ettim sadece, gençlerin halleri ayrı bir boyut tabii, hemen yanıbaşımızdaki benden taş çatlasa on yaş büyük bir çift için, dedeler de konsere gelmiş, deyişlerinin hoşluğu ve mizahı bir yana, Teoman ya da Duman, kendileri sahneye hazırlanırken orada çalan şarkılardan etkilenmişler miydi? Robin Thicke (onu da o müthiş güzellikteki klibinden biliyorum) ve bilumum Power FM şarkıları çalarken, kuliste otururken, biz nereye çıkıyoruz, neden demişler midir? Bir ara sadece Dave Gahan'ın sesi yükseldiğinde (normalde solistleri ve grup elemanlarının isimlerini bilmek gibi huyum hiç yoktur ama Dave Gahan'ın hikâyesi var, hatırası var) kendilerini, en azından bu çaldı, diye teskin etmişler midir. Daha çok merak ettim de, dediğim gibi yazı da artık yetişemiyor bana, uğultuma.

Benden aslında çok iyi bir ilkokul öğretmeni olduğuma hükmettik hükmetmesine de, benden aslında içince çok iyi bir anlatan olduğunda da hükmetseydik iyiydi, öyle olmadığının farkındayım ama yine de kendimi iyi hissetmem için iyi gelirdi. İyi bir anlatanım, içince özellikle, ama bir yere kadar. ... Dayı ve konser dedim, de, geçen hafta tam bu zamanlar rahmetli anannemin evinin alnacında oturuyorduk, dayım, babam, annem, yengem, dayımın oğlu ve kızı. Gündüzünde anannemin vefatının yıl mevlidini yapmıştık, akşam da içmeğe koyulmuştuk. Ben ikisini bir arada götürüyorum, bizimkilerin pek huyu değil ama bana yani şeytana uydurdum onları da o akşam. Zaten mevlidi okuyan adam mahvetti hepimizi, bilmemneresinden uydurduğu bol Anne içerikli ilahilerle (?) mevlidi bambaşka bir hale çevirdi, ve orda bulunan dün konsere götürdüğüm İ, onun kardeşi, mevlidi yapılan insanın kızı annem, oğlu dayım, torunlar, kardeşler, hepimiz tarumar olduk. Biz çingene değildik ki düğün ve cenazeyi aynı anda tadalım, babam özellikle bu gibi durumlarda mezhebinden çıkacak diye çılgına dönerdi. Neyse ki hepsini tattırdım bi nebze de olsa ve farklı dünyaları keşfettirdim ona. Rakıdan sonra bira içmeği misal, gecesinde kustu ama denettim en azından. Neyse, yaramıyor bazılarına güzel değişiklikler. O gece, yani hattâ tam da geçen hafta bu gece, anannemin avlusunda içerken biz, yağmur başladı, dayım hayıflandı. Gündüz zar zor paketlediği yoncalar yağmur altında kalıp çürüyecek ve para etmeyecek diye. Epi topu pakedi onbeş tl'den gidecekti ve onun da yetmiş pakedi vardı ama el emeğiydi işte. Sonra yağmur dinince hepimiz hafifledik ama anannemin çardağı altına kaçmış bulunduk. Benim sabahları yedide uyandığım penceresinden, benim yedi sekiz yaşım ve anannem o masada oturmuş olan bize bakıyorduk. Hepimiz birden inek sağıyorduk. Dayımın oğlu, abi, şu ilk konseri anlatsana, dedi. Hangi konser, demedim, ama daha önce anlatmış olduğumu unutmuşum, fakat ben anlatmamış olsam bilme ihtimali de yoktu. Ona, babasıyla, yani dayımla, bir kamyonetin kasasında köyden şehre gittiğimiz, hayatımın ilk konserinin hikâyesini anlattım. Konseri veren, esmer, ama baştan ayağa bembeyaz giyinmiş kıvırcık adamın da sahne olarak bir kamyonun kasasını kullandığını, hayatımın ilk konserini anlattım. Hayatımın en acımasız komseri hep kendim oldum. Ve sonradan hayatımın pek çok kanseri oldu.

4.05.2017

https://youtu.be/Hkfyd2fI4eM

22.04.2017

Merhaba ahali. Şairin, "puşt ahali" diye bi lafı var bilirsiniz, iyi laftır, hatta yeryüzünde bizim gibilerin anlayabileceği dilde yazılmış lafların en iyilerinden biridir. Ben bilirim de ne işe yarar o ayrı mesele mesela. Bu ara bana her şey çok giyilmişlik kokuyormuş gibi geliyor. Bu, içinde bulunduğum şehirde haddinden fazla kalmışlığıma da yorulabilir lakin şu an buna yapabileceğim tek şey içinde bulunduğum her şeyi dezenfekte etmek olabilir sadece bu takıntıma bağlı kalıp, ki yapmışlığım vakidir buna benzer benzen esaslı şeyleri. Ya da İlyada. Ya da tabiattaki birtakım şeyleri İlhan İrem'le ya da Münir Nureddin Selçuk'la açıklamak mümkündür, hiç değilse Selma Güneri'yle. Evet tabiattaki her şeyi Selma Güneri'yle açıklamak mümkündür.

Bugün akşam içmekten dönerken, hava malum Nisan'ın kar gösterebildiği nadir günlerden, insanın birasını bitirmemek için kendini zor tuttuğu günlerden, insanın içip içip aramağı zor reddettiği günlerden, normalde içtikten sonra yürümem ya da durmam pek vaki değildir; içiyorsam epeyce içerim ve uyurum, içtikten sonra uyumak için yaratılmışım laf aramızda, Mohsen Namjoo'nun da dediği gibi, lay lay lay lalalay  lay lalalay lay lalalay.

Bugün içtikten sonra ihtiyari epey yürürken babamın beni omzunda dakikalarca yürüttüğü geldi aklıma. Babamla ben pek işe yarar adamlar değiliz aslında, yani yanındakine yöresindekine ızdırap! olacak adamlarız ama babalı oğullu olabildiğimiz kısa sürelerde iyi geçinebiliyoruz, yine benim İzmir'e hasta olarak taşındığım günlerdeydi yaşımsa beşle onbeş arasında -o dönem öyle geçti-, babamın demek ki otel parası veremeyecek günlerindeymişsek, halasının oğlunda kaldığımız, benim İzmir'in meşhur üniversite hastanesine bağımlı olduğum, ayda geldiğimiz günlerinde, beni omzunda sırtında taşırdı, benim yer yön duygum olmadığı zamanlarda olduğumuzdan her kapıyı çalışta; "bil bakalım nereye geldik" derdi, ben her defasında acaba nereye geldik diye de şaşırırdım boşuna, halbuki hep aynı yenge çıkardı karşımıza, yine siz mi geldiniz gibi bakan. Babamın otel parası yoktu, benim de anlayışım yoktu. Şimdi o yengenin oğlu işsiz ve beni arıyorlar, benden on yaş büyük oğullarına iş bulmam için, hayat ne garipipi, normalde dikkate almazdım diyemiyorum, normalde de dikkate alırdım bu talebi de, bgünlerde daha bi dikkat.

Bugün kendi omuzlarımda mevsimde bu binbir yük, hastane, iş filan derken,
şu an devam etmemeli buna. Ama hayat ne çile, ne çelişki ne mağrip.

4.04.2017

Bu işin sonu nereye varacak çok merak ediyorum doktor. Yani hayat dediğin iş gibi bir şey, aranızda on senedir olmasa bile muhtelif senelerdir iş dünyasında olanlar, parasını dikkatli harcamağa çalışanlar, sigarayı bir bırakıp bir başlayanlar bilirler, işin ne kadar da hayata, çalıştığımız işyerlerinin ne kadar da ülkemize benzediğini fark edenler, dünyanın hiçbir şeye benzemez kimse sana. Ne kadar çok güzel kadın, ne kadar çok çirkin kadın, ne kadar çok x, ve ne kadar çok bilekleri boncuklu erkekler var. Ben yine de iş gibi gördüğüm bu hayatın sonunun nereye varacağını çok merak ediyorum, ve sonunda iki dk soluklanıp sorgulamak imkanı bulamayacağımı da sorguluyorum. Geçmiş dönemde ülkenin başına gelenleri hayatımla o kadar çok özdeşleştiriyorum ki içeri atmasınlar diye bunları bir rakı sofrasına yem etmeğe erteliyorum. Yine de bu gencecik çocuklar ayaklarında N harfi, kollarında boncuklar, bu kadar olmasa, tamam kadınlar göbeklerinde o metalik dünyalar olsun tabii, ben metal mühendisiyim zaten halihazırda. Keşke hepimizin adı İtil ve Volga olsa da ırmasak. Ben devam edeceğim aslında ama az sonra dünyada birkaç kişimizin keşfi olan Frank Sinatra Type of Bar'lar var diye bi bakmam lazım.

Yine de bana demesinler diye değil, sen bu işin sonunu düşünmedin mi, desinler ya da demesinler diye değil, ben hep düşündüm zaten de, bu bahar nereye varacak çok merak hep bi merak.

Gelcem yine.

15.03.2017

Merhaba, ya da selam. Selamun aleykum, selam. Geçen gün, yani Cumartesi akşamı, yarım kalmıştım, içim rahat etmemişti, geri dönmek istedim, ki geri döndüğüm pek vaki değildir, ya da başka bir değişle vuku olsun. Bence haftanın günleri özel isimdir ve büyük harfle başlatılmalıdır. Haftanın hangi günü olduğu çok önemli çünkü günümüzde. Sözgelimi devlet memurusun çoğunluk olduğu gibi ve senin hayatın Cumartesi Pazar'a endeksli, evet bu durumda senin için haftanın günleri özel isim mahiyeti taşımayabilir, çünkü özelliğin yok, çoğunluğa tabisin, ama bir de bizim gibi devlet memuru olmayan azınlığı düşünsene. Orospular ve biz, hepimiz, bu yüzden bizim için haftanın günleri özel isimdir. Kıymetli rahmetli Esengül bir şarkısında der ki, "O benim kaderim olsun." Fal çeker gibidir, fal dedimse bu ara Venüs bi yerlerdeymiş, dikkat buyurun. Çünkü şarkısı var, I'm your Venus. Ha arkasından şöyle bir sözle devam etmesi ise ayrı bir akşamın kuzusu olsun, I'm your fire at your desire.

Bu akşam size elim dilverdiğince birtakım şarkı hususları aktarmağa çalışacağım. Ama ondan önce birkaç martı dinlemem lazım. Dün akşam İstanbul'daydım, tıpkı ondan önceki akşam olduğum gibi, ama gerisi yok, orda dur. Ama dün Kadıköy'deydim, Kadıköy'ün göğüne değdim. Elbette hepimiz mutluluk diye bir kavramın peşine takılmış, o olsun diye türlü şaklabanlıklar yapıyor, türlü şekillere giriyor, türlü remixler yapıyoruz. Ama orda bir koy var uzakta. Dün akşam Kadıköy'de otelime çekildikten sonra oldu nolduysa, atelier kelimesiyle bağlantılı olsa sanki otel, ne güzel ne güzel. Fransızca telaffuzum iyidir ama konuşmam sıfır. Her neyse, pencereği açtım, zembereği açar gibi, cibinlik aralar gibi, bir de ne duyayım. Martılar ağlarmış damlarında Kadıköy'ün, sonra bir de kargalar. Geceyi şehre teslim edeyim demiştim ama vaz buyurdum sonra, geceyi martılara ve kargalara teslim ettim. Çünkü martılar ve kargalar siyahla beyazı temsil etmelerinin yanısıra, tamam o kesin, ama martılar da kargalar da pisliğin olduğu yerdedirler. Tıpkı siyahla beyaz gibi, ve Kadıköy'ün rıhtıma yakın otellerinin barlarının restoranlarının çatısını kaldırıp göğe baktığında hepsinin yanyana olduğunu görürsün, mer ve bur gibi. Tabii, bana yakından da uzaktan da hoş geldi onların sesleri, onları dinlemeğe koyuldum. Mash-up ne demekse artık, öyle yaptım sanırım, ya da make-up, bir de yeni öğrendiğim space-out var o ayrı mesele. İğrenç bir otelde kaldım, bu zamana kadar çok kereler iğrenç otellerde kaldım ama bu hem paralı hem iğrençti, dolayısıyla benden okkalı bir yorumu hak ettiler.

Neyse, şarkılar diyorduk. Dün hem gece hem sabaha karşı hem sabah martılar ve kargalar göğde kalgırken, ben bir gün Merkez Ortaokulu'nın bahçesinde hayatımda ilk defa lise ikideyken cin içiyordum. Cin de nerden kime dayanarak aldımsa, içine gazoz koy dediler, bir yaz günüydü unutmam. Kimi düşünüp de içiyorsam artık, cin nerden estiyse, -küçükken yediğim cin gibi çocuk iltifatlarından kesinlikle bağımsız, ama hakkaten ben bu iltifatı daha geçen gün bir daha yedim, öyle gibiysem demek ki hâlâ otuzaltı yaşımda- -bazen bu hususta kendime nazar değdirip kafayı gömeceğimden de çekinmiyor değilim laf aramızda- -nazara inanıyorsam demek ki- -ama bakışa inanılmaz da başka neye inanılır ahali.

11.03.2017

Telefonumun şarjı var, merhaba, ve ben bundan mutluyum. Siz elbette uyumuş olabilir ve bundan haberdar olmayabilirsiniz. Salvador Dali'nin hikayesini biliyor musunuz, efendim neymiş de bıyıklarına bal sürüyormuş da sinekler konsun diye, sonra da sineklere sinirlenip ana avrat düz gidip yaratıcılığını konuşturuyormuş. Bunun akla sığmaması değil benim derdim, hayatımda birki kere sanatsal yaratıcılıkta bulundum ve çok iyi anladım ki sanat sakin kafayla yapılır, lakin elbette hepimiz mitleri severiz. Ela'ya sorsan şimdi o çizimleri bıyığını burup da mı yapıyorsun, o da eminim diyecektir ki, hayır, atomları yararken yapıyorum. Alın bize malzeme biliminin temelleri.

Peyote'yi neden mi bu kadar çok seviyorum. Beni bu aleme 'introduce' etdi diye değil elbette. Ne çok elbette. Çünkü, kimse beni tanımıyor artık. Eskiden olsa belki ama şimdi daha bir seviyorum, ha eskiden sevme sebebim kimseler beni tanıyor olsa da müzikleri iyiydi, şimdi her şey orta halli, tıpkı benim gibi. Kısa boylu erkekler kısa boylu kızları sevsin diye tabii değil, gençnsanların müziğe bağımlı ya da bağımsız ama müzikle salınımları hoşuma gittiği için, bilvesile olabilir.

Telefonuma daha evvel de bahsetmiştim bi mesaj yazım programı yükledim, ha bunu tahmin edip de benim işimi kolaylaştırsın diye yapmadım elbet, türkçe karakterler için yaptum ama o kendini ve bendini aştı ve benim yazacağımı tahmin etmeğe cüret etdi. Bilerek yapmamakla birlikte onu şaşırtmak o kadar hoşuma gidiyor ki. Makinalar böyle densiz oluyor işte.

Makinalaşmak istiyorum, trim trak.?

4.03.2017

Bunda bahsetmiş olmalıyım, elbette bundan değil bunda, üniversitede yani lisans okurken, Beşiktaş'ta çok çeşitli merhaleler sonrası çıktığımız dördüncü yani son katta bir evimiz vardı. Sözde iki kişi çıkmıştık, o ikinci kişi eve gelmiyordu, onun haricinde iki gayrıresmi kişi geliyordu, dolayısıyla üç kişi çıktığımız bir evdi matematiksel olarak. Bu evle ilgili bir romanlık bi şeyler anlatabilirim ama şu an asıl değinmek istediğim başka bir şey, konu.

Resmî ev arkadaşımın, benden bağımsız olarak eve gelmediği, diğer iki çok sevdiğim yancının da bulunmadığı bir akşam, cumartesi olması çok olası, rakı içmeğe niyetlenmiştim, ama rakı içmek için fazla yalnız olduğum bir akşamdı, -henüz yalnız içmeği bilmediğim zamanlardı, metazori öğrendim-. Çünkü benim babam hariç gördüğüm kadarıyla rakı muhabbetle içilen bir şeydi. O zamanlar bilgisayarların yeni türediği, yerli filmlerin vcd'lerinin bile zar zor bulunduğu bu keyfin eksik olduğu zamanlardı. Ama ben yalnız rakı içmek istemiyordum, ya da yalnız ama yalnız içmek istemiyordum, Zeki ile Metin'in sözkonusu olduğu ve çok güzel içtikleri bir filmi -bilerek- aldım. Havuz ya da deniz bilmem, kenarında oturup rakı içip şarkı söylüyordu Metin'le Zeki. Ben o zamanki maddi kısıtlar nedeniyle bir kızarmış balık alamadım ama rakıyla balık makbul ya kıyamayıp hesaplı bir balık konservesi aldım küçük. Konserve çok büyük bir kelime de, onu başka zaman aşk edeyim. Sonra koydum bilgisayara cdyi ve o sahneyi beklemeğe başladım.

Bu akşam o anki halim geldi aklıma. O ankinden farkı eve rakının değişiğini pek fiyatını düşünmeden alıp, yanına bi sürü meze koydurabilmem oldu tabii. Ha bir de Zeki ile Metin'le değil de başkalarıyla içiyorum şu zaman rakımı. Başkaları derken, rakı içmekte öğrendiğim başkaları.

3.03.2017

Merhaba.

"Meraba" yazmıştı lisede sevdiğim kız benim hatıra defterine giriş cümlesinde. Yahu, ‘meraba’ ne, o zamanlar konuştuğun gibi yazmak mı var sanki. ‘yahu’ da ne demekse, yauv. Ki benim dediğim bundan yüzleryılı önce, eski adamım malum. Mamutlar kadar eski olmasam da, mahdumlarım varmış da evlenecek yaşa gelmişler gibi eskiyim, eskiyim ya da eskiydim ya da eskidim. Ne demiş Hakan Taşıyan meşhur bir eserinde, "çekinme eskici içeri buyur." Ohoo, hatrlamayalı bu duyguyu, harlamayalı, har vurup harman savurmayalı ne kadar da olmuş çok.

Dört beş gündür burada buraya yazıyor yazıyor yarım bırakıyorum. Şimdi aşağıda sanırım onları göreceksiniz bölük pörçük. Aksi halde benden bu kadar mesaj kaygısı gütmeyen yazı okumak zor olsa gerek.

Uzakta ya da yakında fark etmez, gitar filan çalıyor. Hangi şarkıları en çok sevdiğimi biliyorum. Sizler de kendilerinizinkileri biliyor olmalısınız. Aslında çok uzun zamandır müzik serüvenimi anlatmağa kalkıyorum da buralara, ne var ki, tamamlayamayacağımdan korkarak başlamadan bitiriyorum. Ben hayatımda, 'ne var ki' kalıbını hiç kullanmadım konuşurken, yani dilli iletişimde. Sözlü iletişim dersek, neyse burası ağır konunun vicdanen, girmeyeyim, sakatlar. ‘Ne var ki,’ kalıbını kullanan, -kalıbımı basarım- çok İstanbullu ve Ermeni bir hocam vardı lisansta, ondan öğrendim, kitap gibi adamdı. Metallerin, makinaların, mühendisliğin ve İstanbul'un dilinden öyle bir anlardı ki, ama insanın dilinden hiç anlamazdı, erkenden öldü gitti.

Gitar değil de ukulele çalmış sanki bi yerde.

Selam. Hayatımda hiç bu giriş kelimesini/cümlesini kullandığımı ve kullanacağımı sanmıyorum. Elbette geçmiş zamanlı bir çekim de sanılabilir, sanılıyor olabilir. Tabii sen de salınıyor olabilirsin bu esnada. Sizi de bazı gözlerin yakaladığı oluyor mu? Aslında ne kadar da kalıplara sığamadığımın bilmem farkında mısınız? Umarım farkındasınızdır, yoksa alt kata ıstırap veren üst katın haşarı çocuğu olmaktan öteye geçemeyeceğim nazarı itibarda, türkiye'de elbette, bu ülkede. Yoksa beni dışarıda bilen biliyor. Bazen tabii içeri temiz hava girmeli. Peki ya etrafımızda temiz hava tertemiz hava yoksa.

İstanbul'a gidecektim, heyecanlıydım. İptal oldu koskoca fuar. Geçen hafta bugün bir meyhanede içmek üzere miydim yoksa işyerinin tozlu arenasında boğuşuyor muydum tam hatırlayamıyorum. Zaten çok fazla ihtimal yok da, yine de ben yakın geçmişi bir sorgulayayım istedim. Keşke komşularımız olsa ve onları hiç rahatsız edemesek.


Merhaba. Size iyi akşamlar. Demin akşam oldu ve bildiğim bütün notalar eyleme geçti. Bunu laf olsun diye söylediğimi -cümlenin ikinci kısmından bahsediyorum-, biliyor olmalısın. Demin bir kuru incir yedim -ki bilenler bilir gecenin bu saatinde yanımda yöremde bir şey yendiğinde çileden çıkar öfkeden kudururum, normalde bir karıncayı bile incitmemiş ben o vakit çekip vurabilirim ama yapacağım tuttu işte, -bu örneklemi türk edebiyat tarihinde ilk kullanan benim bilmem farkında mısınız ama ukalalığa elbette lüzum yok-. Çünkü karnım acıktı. Ama sen yine de ne kadar aç olursan ol, canın bir şey mi çekti, git mutfakta ye, ben görmeyeyim yani. Sonra bir de yeşil çay demledim, onu içip yatıcam. Bazı özel isimleri özel isim gibi şekillendirmiyorsam elbet bir bildiğim vardır, hepsi kontrolüm dâhilinde merak etmeyin. Bir ben değilim kontrolüm dâhilinde.


*Bunu saymadınız biliyorum.
*Yine gelinesi.

5.02.2017

Hayat Güzledir

Nerede ve ne zaman büyüdüğün çok önemlidir. Şimdi burada merhaba ve edeceğim birtakım büyük laflar tekrar mahiyetindedir, ama ezanın bile günde beş kere ve her gün tekrar edildiği bir dünyada bırakın da ben kendimi nasıl tekrar etmeyeyim. İzmir'de, merkez ilçelerin merkezî ama Pazar gürültüsüzlüğüne sahip mahallelerinden birinde bir apartmanın üçüncü kattaki üç dairesinden biri olan evinde, Şubat ayının beşi olduğunu belirtmekte gerek görüyorum yaklaşık mevsim normallerinin tahmin edilmesi ve bunun da bu örgüye dahil edilmesi için, ki her şey örgüye görgüye dahildir, bugün kış olmasa, elektrikler olmasa, sular akmasa, Pazar günü olmasa, elimizin altında çayımız kahvemiz doğalgazımız kombimiz ve kulaklarımız, yani bunlar olmasa, ayaklarımız asansörlerimiz tutmasa, saçlarımız bu kadar seyrek olmasa, ve elbet de masa lambalarımız, çünkü saatlerimiz öğleden sonra beşli rakamlarda, dolayısıyla her şey bu örgünün tahmini için en azından birer ipucu, hüsnükastıma bir şeffaf perde bu hepsi bahsettiklerimin. Devam etmeliyim, diyelim ki bir tespih yuttum ve imame hariç tüm taşları bir bir kusuyorum, ya da buna gibi bir şey diyelim. Öyle de çok gibimiz var ki, doğa olayı gibi, kutuplarda bahar gibi, bir bizonun bakışları gibi, vişnelerle süslenmiş hasır şapkalar gibi, pijama gibi pijama gibi, ya da pek çok şarkı gibi. Şimdi Şubat olmasa, hata yapmak fırsatı Adem'e verilmese, bugün sözgelimi Pazar olmasa ben de olmazdım doğalman. Kulaklarım çalışmasa da olmazdım. Lakin bu kulaklar var ya bu kulaklar, ne şarkılar duydu bir bilsen, de hepsini nota nota sana öğretsem.

Bak başladı yine, yağmur diyorum başladı. O kadar güzelsen ki. Dünya üzerinde edilmiş zaten epitopu üç laf, çiğne çiğne. Ben evlenmeği düşünmüyorum diyen bir yeni yetmeye, evvliliği şekerli sakız üzerinden anlattım geçenlerde. Ben de şimdi telefonda, geliyor musun, diye sorsalar, şeker küplerine binip gelecektim, derdim herhalde. Hep unutuyor ne anlatacağımı, anlattığımı, sonra başka bir yerlere dönüyorum, ya da "Sonra nolmuş?" diyorum. Sonra nolmuş? Sahi sonra nolmuş? Gülülüyorlar bakıp, hoşlarına gidiyor, sonra ne olsaydı ki mutlu olurduk sevinirdik.

Bir Japon teması çalıyor, bunu ben böyle aktarınca canlanıyor mu kulaklarda ya da oluklu mukavvalarda japon temellisi, bilmiyorum. Bilmek isterdim.

Bilmek isterdim deyince ben; lisede sıraya kazımıştım, "siz benim neden sustuğumu nerden bileceksiniz?" diye. Biri sevdiğim, diğeri de sevenim olan sıra arkadaşı iki kız, bir gün sırama oturup yazdığımı görünce bana not bırakmışlardı, "bilmek isterdik" diye. Al sana tuhaf bir mektup. Al bana tuhaf bir mektup.

Birikmiş, tırmanmış, tırpanlanmış da bunları toplamış olabilirim. Mükerrerliği mevzu bahis etmiyor olabilir, olabilirim. Başta da dediğim gibi doğduğun yer o kadar önemli olmasa da büyüdüğün yer çok önemli, büyümek de tek kalemde klavyede değil elbet de, ama, büyümenin safhalarını nerde yaşadınsa, işte bu önemlidir diyorum ben de. Bunlar ayetlerde yazmaz baştan söyleyeyim. İçindekiler, ibareli etiketlerde hiç yazmaz. Çünkü içindekiler'i kişiselleştirmen lazım, içimdekiler, içimizdekiler, içindekiler, içinizdekiler, içlerindekiler, filan gibi. Ha o "içindekiler" dediğin üçüncü tekil şahıs şeysiyse tamam ona sözüm yok, afedersin.

Akşama taze fasulye yaptım, taze mi değil mi bilmiyorum ama yaş fasulye yani işte. Şimdi ben ne çok seviniyorum bir bilsen buraya geldim yine. Sezen Aksu'nun yeni bir albümü olmuş, beğenmedim. Sonra eski şarkılarını açayım dedim. Mest olasım geldi. Mesh et beni istedim. Sen hiç beni mesh etdin mi de gün bizim güneş bizim göğsümüzde ateş bizim el ele olduğumuz o gün gülmek bizim diyebiliyorsun Sezen Aksu.

Nerde büyüdüğünden bahsediyorduk. İstanbul'u hariç tutuyorum elbet, benim yakından tanıyabileceğim yaşta olanlar için İstanbul'da büyüyenlerini anlamam tanımam mümkün değil, ama diğerleri öyle mi ya. Mesela biz Ebru'yla köyden devşirilmiş ilçede büyürken havanın bugün bu saatlerde olduğu gibi durumlarda, inekleri alıp otlatmaya götürürdük. Şimdi tabii ne Ebru kaldı ne de inekler. Dünya kasabadan hallice bir şehir oldu. Böyle olunca da saçmasapan bir kahvehaneye benzedi. Sağ tarafında sağcılar oturuyo, sol tarafında solcular, ben de kâh kahvecinin çırağı, kâh köşedeki eczanenin. Hepsinin bir manası var biliyorsun, biliyorsun ve umursuyorsun. Size bir şarkı bile olsun hatırlatabilirsem ne mutlu bana.

Taşra dedim de, tarla mı dedim yoksa, bağ bahçe mi, yahaah ben öyle bir şey demedim, niye şimdi kafamı karıştırıyosun, ben taş sen yosun, alglenelim mi?

Köydür, kasabadır, bir şeyler dedim de, hem ben yaşlılık belirtileri gösteriyorum, hem de şehir deaşk bitmiş, sevmek başlamış. Harbi söylüyorum, hiç aşk hissetmiyorum, ha kelimenin anlamını yitirdiği filan safsatası değil ifadem, demem o ki öylesi bitmiş, sevmek başlamış, sevmek de demeyelim de sevmeye yaklaşmak başlamış, öyle bir yakınsaklık ama mercek illa ki var arada.

Asıl mesele bu değildi de, neyse, zaman dolmuş, şunu tekrar etmeliyim; hayat güzledir.  
Yağmur yağdı, şimdi yağmalı mı yağmamalı mı gibi bir sahne çekiyor. Tabii kış, olacak o kadar. Kız mı dedim kış mı bilemedim. Hava böyle ılıksa yağmur da tabii çok ılık bir yer buluyor gönlümüzde. Yağar Yağmur Zeybeği diye bir zeybek vardır, bence en iyi oynanan zeybektir, sözlü versiyonunda "uçan da kuşlar sarhoş olur" der ve gerçekten sarhoş gibi kuşlar resmeder bu yerel eserimiz. Kuşların her daim sarhoş olduğunu söylesek yanılır mıyız, balıklarınsa her daim ayık. Bilemedim.

Bu saatlerde, yağmur ardına serçelerin çıkışını iyi bilirim. Fakat kumrular da ötmeğe başladı. Kumrular kışın pek ötmez oysa, ya da ben yine yanlış mı biliyorum, ama ben kuşların tanıdığıyım sanki, en azından öyle hatırlıyorum, öyleydik. Kumrular ötüyor bir yandan şimdi dışarıda, kulağa elbet de hoş geliyor gelmesine ama malum daha önce bahis buyurmuştum, kumruların öterken söyledikleri türkünün hikâyesi biraz acıklı. İki bira ısmarlarsan anlatırım tabii, necedir bira içmiyor isem de.

Kumruların ötmesinin yanısıra bu kış özellikle dikkatimi çeken bir husus da, kızılgerdanların akşam ötmeleri. Bana doğanın öğrettiği bu münhasıran kışların kuşları olan kızılgerdanların sabah seherinde öttükleridir, ben hep öyle duydum, bana öyle çalındılar. Ne var ki, bu kış akşamları da ötüyor bu bülbülvariler. Kesin bu sefer dünyanın düğmesi koptu.  

2.01.2017

Merhaba, ben son. Merhaba be be ben sonlu eleman. Ben hep dedim zaten benden mühendis olmaz diye ama hayat benim sözümü hiç dinlemedi. Çünkü hayat büyük-küçük sözü dinlemez ve bildiğini okur. Benim oğlum bina okur döner döner bi daha okur. Aşk adamı vurur döner döner vurur, vurdukça dönersin, döndükçe vurulursun, hem şarabı içeceksin hem de başın dönmeyecek, nerde öyle bolluk. Geçenlerde beni içmeğe davet eden bir gence Deli Yürek'deki Yılan Hikayesi'ni anlattım, bunu neden anlattınız ki şimdi, dedi, bunu ben karşı cinsle olan ikili ilişkiler yönünden okumluyorum, dedim, böyle demedim tabii de yazılışı böyle, söylenişim bu minvaldeydi.

Elbette hayata tamam benden mühendis olmaz da benden ne olurdu konusunda belki bir alternatif sunabilseydim sözümü rikkatle dinlerdi. Fakat ben de o yaşlarda bir alternatif sunacak seviyede değildim, yerin dibindeydim, sonra rakımımı rakıyla buldum ne var ki iş işten çok geç eylemişti. Benden her şey olmasıydı belki de sorun, ya da çok kadın hiç kadındır oğlum demesi gibi bir bar filozofunun Teoman'a bir şarkısında, ya da az yemek çok yemektir, çok yemek bok yemektir; ya da efradını cami ağyarını mani bir tutum; ya da ne ifrat ne nefrit halinde bir baharat oluşum hep. Sorun şu ki ben taşamadım, taşmayı bilemedim, dolayısıyle yaşamadım. Hep aynı sıvı dolu kupona yatırdım kendimi bundan ötürü, orası malumunuz. Ya da bunlara benzer bir ömür boyu sürecek bir yığın safsata, utanıyorum, mahcubum. Durulmak da bilmiyorum işin kötüsü. Habire kendimle bir kabare halindeyim. İshak Kuşu Kabare'ye hoşgeldiniz.

Bu yeni yıl yazısını yazmayacaktım aslında. Ebru'nun gidişiyle yüzleşemedim hâlâ, fotoğraflarına bakamıyorum, fotoğraflarımıza bakamıyorum. Baktığım zaman burnumdan oluk oluk kan fırlayacak gibi, kafama bıçaklar saplanacak gibi oluyorum. Bu şahsi meseleler yetmemiş gibi ülkenin tarumar hali, birilerinin birilerine birilerine birilerinin hali, yüreğim kaldırmıyor, sonra Ezgi, sonra Eskişehir, sonra tüm şehirler, her şey birbirine girdi. Yetmedi, bitti mi, hayır bitmedi, yılın son günlerinde o kodumun bildiğini okuyan hayatı, henüz dört yaşına varmak üzere olan yeğenimi de alacak gibi yapıp bizleri hastane koridorlarında günlerce süründürmesin mi, bu yüzden bu yılın akıbetine varlığına yokluğuna kendime dünyama, zavallılığa.

Zavallı bir adam vardı burda hatırlar mısınız, bilmemne ilinin Zaval nahiyesinde doğmuştu diye yazmıştım. Ben bile hatırlamıyorum ki ne yazdığımı, sen nerden bileceksin, kim bilecek kim bulacak. Bu yıl ya da başka yıllar hakkında yazmayacaktım, lakin bir borcum da vardı İzmir'e. Sonrasında da Eskişehir ve Isparta borçlarımı ödeyeceğim, ve Muğla, ama son ikisi burda değil, o zamanlar burası yoktu çünkü. Yeni yıl filan demeyecektim hiç, sözüm bitmişti de nitekim.

Dün pazardı, hazır evdeyken yemek yapayım dedim. Pazardan pırasa ve ıspanak aldım nedense. Pırasa otuzüç otuzdört yaşına kadar yediğim bir sebze değildi, bir iki senelik bir geçmişi var sadece. Ispanak ise hayatım boyunca yemek halini yemediğim bir sebzeydi. Neden bilmiyorum gittim bu ikisini aldım. Neden mi aldım. Çünkü sen çölüme yağmur olmuştun.

Tarif filan karıştırdıktan sonra yıkamağa başladım, yıkamak konusunda iyiyim, bazı konularda da takıntılıyım, senin bardağından su içer kaşığınla yer dudağından öperim orda sorun yok, ama yıkamak temizlemek sözkonusu olunca bazen ağartırım, kendim yeterince karartılmış değil miyem ay balam, niye beyazlatmayam. Geçer oldum yar geçer oldum ben bu candan geçer oldum. Pırasaları ve rasgele aldığım ıspanakları sirkeli suda bolca beklettim. Pırasa deyince değil ama ıspanak deyince bir ağlamak geldi oturdu içime. Sonra radyoda çok acılı türküler çıktı, ya da ben kendim mi çaldım söyledim, ama hayır radyonundu tüm suç, yılın ilk günüydü, Arşivden Seçmeler diye bir program başlamıştı çok iyi hatırlıyorum. Hatta programın jingle mı intro mu neyse adı, girizgâhı Nida Tüfekçi'den Dersini Almış da Ediyor Ezber'le idi. Hatırlat da ölmez de zengin olursam, Nida ve Neriman Altındağ Tüfekçi çiftinin bir büstünü diktireceğim memleketime, benim oralı olduğum yerden değiller biliyorum ama ben onların ikili halde karıkoca şarkı söyleyişlerini çok uzun süre memleket belledim bu fetretle geçen ömrümde. Pırasaları sirkeli sudan çıkardım ve aklıma içinde yemek yapan adamın çağrışımlarını bulunduran şiirim geldi, tamam ben yazdım ama yine de ona benim şiirim demek istemiyorum aslında, hani içinde bu hayat dibini tuttu diyen şiir, sen bilmezsin ey kâri. Kimbilir.

Ispanakları da çıkardım sirkeli sudan, o sırada radyodan çok çekindiğim bir ses yükselmek üzreydi. Ispanakları doğramağa yeltendiğimde aklıma anannem geldi, benim yaz dönemlerinde eşlik ettiğim Salı pazarlarında ıspanakları bağlayıp bağını biricik paralara sattığı geldi, paralarını içine doldurduğu çıkını geldi. Hiç görmediğim dedemin o paraları Salı akşamları Tabakhane'de -karılarla değil, arkadaşlarıyla- iç edişi geldi. Sonra anannem ıspanakları pırasaları satıp kazandığı paranın çok az bir kısmıyla bana renkli plastik gözlüklerden aldı, her hafta başka bir renkte gözlük. Bu hafta sıra mavideydi yine. Çok sevinçliydim, serum lastiği de alsak ya, dedim. Alırız kokum, dedi. Köye dönmeden önce yarım metre serum lastiği de aldık. Çok güzel bir sapan yapacaktım bu sefer. Kahpe dünyanın ta ciğerine fırlatacaktım o taşları, yooo, Yankee Zulu gibi mi, hayır. Hakan gibi. Film gibi değil mi Sadık, evet film gibi. Sütçü Sadık'ın bizi Salı Pazarı'na getirip götüren kamyonetinin kasasından indik, doğruca ceviz ağacına koştum, harika bir Y bulmak için, Yankee'nin Y'si.

Radyodan çekindiğim ses yükselmeğe başlayacaktı sanki. İçimi ezecekti bu sankinin sesi.
Anannemi de bu yıl kaybetmiştik. Yine burda bu şehirde ameliyat. Dedem de evinden ikiyüz km uzaktaki bu şehirde öldü. Ebru da. Tüm harflerimi kaybetmeğe başladığımı hissediyorum, bu yüzden. Bu şehirden korkuyorum, miadımı doldurdum, gidemiyorum.

Soğanı kavurdum, salçayı koydum, ıspanakları koydum. Sonra radyodan o ses yükseldi, Emel Taşçıoğlu'nun sesi. Söyleyemem ki ne dedi.


17.12.2016

Balıklar sürekli konuşuyor, habire bir şeyler anlatıyor gibi geliyor bana. Ya da dudak mı oynatıyorlar sadece, dalga mı geçiyorlar yani. Hani biz onları ti'ye alıyoruz ya, ti'ye almak da ne kadar züppece bir deyim, ilk defa kullandım sanırım hayatımda. Ama adam, the fish knows everything derken ne demek istedi acaba, yani hakkaten ne demek istedi. Hakkaten, de bu ara favori kelimelerimden. Dönem dönem değişiyor malum hepimizin sık kullandığı kelimeler, özellikle Ankara'daysak. Ankara'ya bu atıf laf olsun diye aslında. Zira mekan çok güzel ama çok cumartesi kalabalığı var ve korkarım tüm masalarda habire laf lafı açıyor, bugün favori bira mekanlarıma da gitmek istemiyorum, çünkü Orhan Gencebay çalmağa başladı ben müziğin sesini açın dedikten sonra. Ama ben müziği açtırdım, herkes de sesini arttırdı müziğe muhalefet edip sohbeti koyulaştırmak için, halbuki hiçbir anlamı böyle bir ortamda yapılan sohbetin, sadece kafa hoşluğu, etme daha iyi. Tamam da bu balıklar niye böyle bakıyor. Bu da mı yalan olan gerçeklerden. Sabredin, ben barı açtığımda gerçek olacak her yalan, şu an tüm gerçeklerimiz yalan.
Şehir hatları turuna çıkmış idim aslında biraz da. Bugün de Ankara'dan yine -sizlere göre belki maalesef- bir içmeli deneyim leğiminden mahsedecektim yine kendimi lehimler düğümlerken bir seğime. Velhasıl yaptım, yapmadım değil ama uçaktan inip de koca ekranlarda yine acıya maruz kalınca ne yapayım ne edeyim bilemedim. Bilirsin, yengeçler çoğunlukla pusmakla -kimileri bunu mühim bir hamlenin hazırlık safhası olarak değerlendirse de çoğun- meşguldür. Ben de kendimi ziyadesiyle yengeçe yengeçlere benzetmiyor değilim aslında, koca bir mesele bu, Edip Cansever'in bile konuda upuzun bi şiiri var hatta ondan mülhem başka şairlerin başka işleri başka ithafları. Velhasıl pusuyordum ben de uzundur, hem de içmeden yemeden, yemeden içmeden kesilmiş bi şekilde susuyordum. Olmayan işlere olmadık kafalar yorarken bu sürede, bugün bu saatlerde Ankara'nın gizli kalmış bir köşesinde bir köşeye düşeceğimi de biliyordum elbet de. Yeşil salata da söyleyecektim kendime, hatta domates de olmasındı mümkünse, bu aralar hiçbir yiyeceğe güvenmiyorum o ayrı mesele. Sonra bağırdı Zeki Müren meyhanenin diğer köşesinden, "seviyorum demek hüner değildir" Uzun süre çok uzun süre tuttum bu lafı, hani rakıdan yudum alır da ağzında bir süre tutar da tadını ırgalarsın tadını hırpalarsın ya, onun gibi tuttum bu şarkıyı kulağımda, aranağmesinin hatta tüm nağmelerinin hareketliliğinin hırpaniliğine kulak vermeden tuttum ve tükürdüm, tükürdüklerimi de yaladım yaladım, hayır ben son on yıldır hiç yaşamadım.

Masa örtüsüne selam vermesem olmazdı, tuzu da bırakmıştım ona da başladım, bu sırada sigarayı küllükte unuttuğumu masa örtüsünün hoyrat sövgüsünden anladım. Halbuki, yedi yıl önce tam bu zamanlar bir dönüm noktası olarak askerlik için Ankara'ya gelişimi yad etmeğe gelip yarın da dönecektim. İnsanın hayatında elbet dönüm noktaları olur, benimkinde maalesef çok fazla. Üşümenin üşümenin çok üşümenin insanı hasta etmediğini öğrendiğim o dönemlerde, sırtımın bir buz kütlesine dönüp bıçağı saplasan darmadağın olacaktığı o dönemlerde söylediğimiz, "sabah beşte arama, ben dağlara çıkarım, elini verme bana g3 gibi tutarım" marşlarını raplarken onların o kadar da anlamsız olduğunun farkındaydım allahtan. Her şey tabii allahtan, neş'e de keder de meşe de vesvese de kederden.

Bugün sizlerle bunlardan, belki şimdi adının ne olduğunu merak etdiğim Mevki Askeri Hastanesi'nden, ve belki Nüzhet'den, dünyanın hiçbirinin yalan söylememeli olduğu yazılmış Nüzhetleri'nden filan bahsedecektik, lakin çarşı iznine çıkma heyecanıyla otobüse doluşmuş bir gençliğin heba edilmesiyle uyandık haftatatillerimize. Buraya ne gelse boş, ne dense boş, beni kimse hiçbir şeye inandıramaz artık, gözüm suçlu da seçemiyor artık. Bundan daha iki ay önce evladını kaybeden bir annenin feryadına çok yakından tanıklık etmişken, geçen hafta ve bugün ağlayan, panikle telefonlara ulaşamadı diye kalp krizi geçirecek kıvama gelen anneleri düşündükçe hiçbir şeye inancım kalmıyor. Yemeğe de içmeğe de.

Bugün ayın ışığı tükendi.

Yine yazmayacak değilim tabii. Bu blog bugün Ankara'da sondan ikinci yazısını görecek ve çıkış yolu olan İzmir'de sonlanacak, deyimse bu blog bugün burada bitecek. Buranın zaten 2013 Haziran'ında olaylar patlak verdiğinde bitmesi gerekiyordu, yapamadım. Buranın en azından bombalar patladığında bitmesi gerekiyordu, olduramadım. Buranın en kötü Ebru öldüğünde bitmesi gerekiyordu, yine başaramadım.

Rasgele geldiğim bu mekanda -gününüzde rasgelelik azaldı elbet- internetten yorumlara baktığımda akvaryumun yanına düşmek için özel birkaç gün öncesinde rezervasyon gerektiği yazıyordu, bense daha dün bu şehirde değildim hatta geleceğim bile kesin değildi. Kesin gelecektim, bu aralar gelecektim ama ne zaman olduğu belli değildi. Bugün bunlara kısmetmiş, bunlara gebeymiş. Dünya hep ölü doğum yapıyor gözümde 2013 Haziran'dan beri. Beni hatırladın mı? Beni unuttun mu? Ben unutmağı bilmiyorum. Ben sadece söylenenleri unutuyorum.

Ekranlar büyüdü ve ekranlarda şahit olduğumuz acılar da büyüdü. İçmek buna uzun süre denediğim bir iççözümdü, lakin olmadı, o da olmadı. Çözüm yok, allah varsa allah da yok, çözüm de yok.

Bugün akvaryumun yanına düştüğüm bu mekanda, zaten yıllardır akvaryumda olduğumuzu ve birilerinin bizi izlediğini iddia ettiğim için, daha bir sevindim. Beni hem tek başıma kabul ettiler, hem müziklerini ve rakılarını bana bahşettiler, hem de akvaryumu seyrettirdiler. Tabii yaklaşık 100-150 tl'm var diye oldu bunlar ama büyüyü bozdurma bana şimdi. Götünü kestiğimin İzmir'inde de 100-150 hatta 200 tl'm vardı ama bu muhabbet yoktu, varsa yoksa muhabbet varsa yoksa saç boyası ve fitness. Öyle mavilik olmaz olsun, maalesef ruhu yok.

Akvaryum sevgimi daha önce özetlemiş olmalıyım yine burda bi yerde. İzlediklerim arasında, bunu, benimkini en iyi kısa dahi olsa gösteren film Çakal adlı yerli filmdir, izle sonra konuşalım.

Balıklara bakıyorum ve arkalarında fon niyetine kimlerin fotoğraflarını koymuşlar biliyor musun, Sadri Alışık, Orhan Gencebay ve Ferdi Özbeğen ve Zeki Müren. Tam da benim kimseyi rahatsız etmeden bakabileceğim gibi üstelik. Öbür tarafımda da Türkan Şoray var biliyor musun, İzmir'de de ilk sevdiğim meyhanenin duvarında yine Türkan Şoray'ın aynı pozu asılıydı ama tabii o mekan sonradan kendini bozdu. Tıpkı benim kendimi yirmiüç yaşımdan sonra ancak bozabilmem gibi, oniki yaşımdan sonra çok uğraştım ama ancak yirmiüçümde bozabildim.

Birazdan burada doğumgünü kutlayacaklar. Kadınlar upuzun çizmeler giymişler, koca kabanlar çıkınca kısa etekler elbiseler çıkıyor meydana, sevmiyorum. Benim dünyam daha değişik ve bunu bilmem anlatabiliyor muyum.

Benim dünyam Orhan Gencebay şarkısında gibi, Ferdi Tayfur, Müslüm Gürses şarkısı gibi ama Müslüman olmadığına Kuran üstüne el basarım benim dünyamın. Benim dünyam inançsız. Ya da Talat Bulut'un o rakı içip ahşap oyduğu filminde kilisede çalıştığı gibi bir dünya. Ya da bu balıkların canlı da olsa hep ölü gibi baktığı bir dünya. Bugün birini tanıdım ve o kadar mat bakıyordu ki dünyaya, hem de saten mat bakıyordu.

Benim dünyam o işte, saten ama mat.

12.12.2016

Ama yılan bu teklife yanaşmamış. Yok yok, demiş.

25.11.2016

""İstanbul'un orta yeri sinama;
garipliğim mahzunluğum duyurmayın anama;""

Son olarak ne zaman, hatırlamıyorum. İstanbul'a üç beş kez geldim gittim ama hepsinde de sabah gel akşam git; ya da; sabah gel, sanayi bölgesinde bir gün otelde kendini oraya attığına şükrederek kal ve lobisinde iç iç, ertesi gün de geri dön, şeklinde gerçekleşiyordu. Bu defa da bir iş görüşmesi vesilesiyle gelmiş bulundum fakat eskilerden yaptığım gibi haftasonuyla buluşturdum gelişimi. Şimdi tabii siz İstanbul'a gelişin ne demek olduğunu çok bilmeyebilirsiniz, ya da ben biraz ukalayım bu 'ususta.

Benim için İstanbul'dan ayrıldıktan sonra kıymete daha da binen ve tam güdümlü bol düğümlü günler geçirdiğim Kadıköyü sadece Denizkızı Eftelya Hanım'ın Kadıköylü şarkısıyla ölümsüzleştirdiği bir roman değildir elbette, Kadıköy benim için aynı zamanda Eskişehir demektir, İzmir demektir, Alsancak demektir. Gezip gördüğüm bir sürü şehir arasında kıyas açısından referans aldığım mihenk taşıdır, altın aramağa çıktığım, çoğunlukla bronz ve gümüşle karşılandığım bu dünyada arkamı Kadıköy'e dayanarak sayarım adımlarımı. Şimdi tabii buraya methiyeler düzmeğe gelmedim. İşyerinde geçirdiğim çok boktan, hatta en kötü haftalarımdan biriyle, yine öyle geçireceğim gelen hafta arasında Kadıköy ziyaretiyle bu ottanlığa mola vermiş bulundum, ve birazdan da bu molayı taçlandıracağım. Taç, yaprak, petal. Petal iyi kelime.

Kadıköy, İstanbul'un değişen yapısından payını almamış mıdır, olumsuz değişimler yok mudur, vardır muhakkak ama ben zaten kendimden sıkmadan ayrılacağım için, ve zaten şehri mevcut haliyle değil de bendeki haliyle yaşadığım-yaşattığım için pek mühim değil, şimdiki gençler düşünsün ve yaşasın hakikatini. Ben başka şehirlerde başka şehirler yaşamakla meşgulüm ne de olsa.

Ha İstanbul derken, yılın beş gününü geçirmek için birebir ve inanın bana pek çok Avrupa şehrinin pek çok barında kafesinde bulundum, burdaki kadar iyi bir şarkı seçimi hiçbir şehrin mekanlarında yok. Kadıköy, iyi müzik seçimi demek benim için aynı zamanda. Örneğin şu an, adı Dört olan bir kahvecideyim, ve buraya girerken burada iyi müzik duyabileceğimi, arkadan kadın seslerinin buna eşlik edeceğini biliyordum.

Bir mekana girerken, elbette otuzbeş yıldır biriktirdiğim tüm çekingenliklerimi giyinip, üzerimde taşıyıp giriyorum, az bir miktarı - çeyreği- montumu ceketimi çıkarınca kayboluyor, kaybolmayacak gibiyse zaten bir süre öyle oturuyorum. Sonra bir şey içince de diğer çeyrek kayboluyor, karşımdakinin muhabbetine bağlı olarak üçüncü çeyrek de zamanla kaybolabiliyor, zaten o kaybolmazsa -niye her an kalkacak gibi oturuyorsun- nevinden tenkitler alıyorum, fakat son çeyrek asla kaybolmuyor, o hep benle geziyor.

Her neyse, şimdi İstanbul'un en iddialı ama bir taraftan da iddiasız dinlenme yerlerinin önlerinden, montunun yakalarını kaldırmış, elleri ceplerinde bir adam olarak, içinden muhtelif ıslıklar öttüren bir kahverengi saka olarak, geçtim. Edip Cansever, "Geçiniz" dedi hatta. Onu mu arasam bunu mu arasam diye sanki İstanbul'un yarısı tanıdığımmış gibi, de buralarda keşke karşılaşsak diye kurup, hatta belki de içten içe onunla karşılaşmağa gelmiş olup, sabahki iş görüşmemin ardından günün sonuna yaklaşıyorum. Birazdan kendimi mümkün olduğunca iyi müziğe vuracağım. Sonra beni bulacaklar.

Görüşürüz, iyi akşamlar.

21.11.2016

tabii o zamanlar nal topluyordum. millet içinde e harfi olmaksızın aşk şehirleri döşerken sevdiklerine ben şehir şehir geziyordum. bugün dönüp baktığımda, ki arasıra dönüp bakmak lazım mı emin değilim hâlâ. bir insan diyorum nasıl hiç içmez, nasıl dayanır kendine akşamlarca.
ki o zamanlar bi sürü çok güzel şekiller çiziyordu, insanın yetenekli olması gibi yok/yop/yot. ben hiç yetenekli olmadım diye sanıyorum, sanmak ne çare elbette sanmak yetmez. cem karaca'nın şarkılarında çalan bi enstrüman var, adına yaylı tambur diyorlar, tamburam rebab oldu, ciğerim kebab oldu diye türküler filan var hatta. türkü neden türk kelimesini içeriyor ki. en son sait faik demişti sanırsam, -bak yine sanma gafletine düştüm-, "anlaşıldı ben bayrakları değil, insanları seviyorum." sonra bana dönüp şunu dese tam yeriydi, "sen kimseyi sevemezsin sevmeyeceksin..." tabii üç nokta ardardayı ihmal etmemeli kişi. üç noktadan fren sıkan bir kelimeler yumağını resimlemek isterdim elbet de ama yeteneğim sınırlı kısıtlı. ve taammüden yazmıyorum.

tabii o zamanlar sal topluyordum. çocukluğum toplamakla geçti. tespih koleksiyonu, çakmak koleksiyonu, kibrit kutusu koleksiyonu, sadece bir bölümü. güzel bir çocuktum, elbet o zamanlar sigara içen bir genç olacağımı kimse tahayyül edebilmiş miydi bilemiyorum. ya da ergenliğinde kendine ingilizce bir nick alacak bir genç olacağımı tahmin etmişler miydi hiç fikrim yok. ama şimdi insan bir çocuğa bakıp da, bu büyünce alkolik olur, diye de fikir yürütmez ki. o zamanlar benim büyüdüğümde ingilizce konuşmayı bırak türkçeyi sökeceğimden bile emin değildi ahali, bu yüzden de babam ilkokul dörtten beşe geçerken sanayiye çırak verdi, yoo, hayıır, hayatı öğreneyim diye. bok var mona koyim hayatı öğretecek. sonra al başını karlı dağlar. sahi, hangimiz gençliğimizde ingilizce nickler seçmedik ki kendimize, bazılarınız hâlâ seçiyor o ayrı mesele, gençliliğiniz bitmek bilmediyse demek ki. kardeşim de en çok ela adını severdi, ama nick olarak tabii hazel'i tercih etti, çünkü dediğim gibi o dönem adettendi. bana da ela yaz dedi zaten, ben de ona, sen de çiz o zaman ella ella, demedim. ağzımı pıçak açmadı. e harfimi kaybettim.

sonra bu haftasonu ebru'nun kırk mevlidini okuttuk. hoca bizi biraz ağlattı. sonra kızdım babama, böyle mevlüt mü okunur, dedim, mani mi söylüyor, dedim. babam da bana kızdı tabii. babasıyla arası iyi olmayan gençlerin alınları çatık mı olurmuş kırışık mı olurmuş, öyle bi şey dediler bana alnım tam da kırışmağa başladığında. bilemiyorum, olabilir, dedim. sonra babamın dairesine gittiğimde, bu çocuk çok can yakacak, diyen kadınları bir arada gördüm bu mevlit törenimizde. hepsinin elini öptüm, hadi artık keşkeğini yiyelim, dediler. tabii insanın keşkeğini yemenin çeşitli olurları var ama bir şey demedim artık. güzel çocuktum, belki haklılardı o zamanlar için. boydan bosdan kaybetmiyor, kepçe kulaklarım ayrı bir aura katıyordu elbet, katıyormuştur yani, şimdi öyle düşünüyorum.

sonra bu haftasonu bin kişiye yemek verdik mevlüdümüzde. benim linkedin ve facebook ve twitter ve diğer sosyal ortamlardaki tanıdıklarımı saymazsam sorumlu olduğum bin kişilik bir aile çevrem var. bin kişiyle düğün bin kişiyle cenaze yaparız, bin kişiyle helalleşir bin kişiyle söyleşiriz. içlerinden bi tanesi de bana yine ben o zamanlar küçükken, bu çocuk büyük adam olacak demişti, kehaneti kendin menkul olan bu teyze bana türkçe çalıştırıyordu bu lafı etdiğinde ilkokul dörtte. kendisi ailemizin o zamanlar ilk ve son öğretmeniydi, sonra kardeşim ikinci ve son oldu. büyük adam da olamadık o ayrı mesele. yine de yemek dağıtırken neler düşündüm neler. belki de ortaüçten liseye geçiş yazında yaptığım işi meslek olarak benimsemeli ve hayatıma bir garson olarak devam etmeliydim. gerçi ben dayanamaz şef garson filan olurdum sonunda, ama keşke garson olarak devam edebilseydim.

buralarda bir kız vardı ankara'da. çalıştığı kafeye barış bıçakçı'nın geldiğini, patronunun arkadaşı olduğunu söylemişti, ne çok imrenmiştim. belki benim çalıştığım kafeye de pedro almodovar gelirdi ha ne dersin. gerçi beni meyhaneye verirdi sanırım hayat, yine bir yerinden kayar giderdim hizmet sektörünün. belki de üstüste ayın eleman'ı seçilirdim ha. eleman ne güzel isim bu arada. özellikle etkisiz olanı. kaygısız olanına zaten laf yok.

önce keşke üç boyutlu düşünebilme yeteneğim olsaydı diye düşündüm. sonra keşke analitik bakış yeteneğim olsaydı diye düşündüm. ama daha sonra keşke çizebilseydim diye düşündüm. bazı kadınlar çok güzel çizmiyorlar mı. ilkokulda benim resimlerimi de annem çizerdi, çünkü resim dersini ciddiye alan bir öğretmenim vardı ve resim dört düşecek diye okul birinciliğinden olmak istemiyordum. ortaokulda da resimlerimi ev arkadaşım çizerdi, çünkü kafama anahtarla vuran bir resim öğretmenim vardı ve resim üç düşecek diye okul birinciliğinden olmak istemiyordum. anahtarla vurdu çünkü bütün insanları aynı boyda çizmişim, belki ben eşitliğe inanıyorum, belki o atasözünü değiştirmek ve beş parmağın beşini bir yapmak için tüm parmaklarımı kestirmeğe hazırım. anlamadı tabii. anahtarı yediğimizle kaldık, resim de dört düştü zaten.

sabun alırken anneler markasına pek dikkat etmeyebiliyor, ya da benim anneler öyle. ben alsam marka ayırt eder ve cebim azıcık para gördü ve ellerim çok kıymetli ya, duru protex dove sebamed hatta sırf ambalajı için le petit marseillais filan derdim. ama bazan kadın isimlerinden oluşuyor sabun markaları. stockholm'de ışıl diye sabun gördüm mesela. türkiye'de idil, selin, ışıl. ve ebru. mutfakta duruyordu. hiç sabunun bitmesinden böylesine korktuğunuz, şişesinden medet umduğunuz olmuş muydu.

1.11.2016

çok ağlayasımı getiriyo.



28.10.2016

evet merhaba, ben yarın sensiz cumhuriyeti kuracağım bundan yıllar önce. bunlar hep bir kadının yokluğundan, yoksa insan bir cumhuriyeti neden tesis etsin ki. bir sevmek bin defa ölmek demekse üstelik. balkona filan çıktım. saatin henüz çok erken olması ne güzel, dilediğince müzik, gönlünde dilediğince tadilat. sağ kolumun üzerindeki bene baktım bi, bi de sol kolumun üzerindekine, sonra tekrar sağ, parmaklarıma geçtim dolayısıyla tehlikesiz. nazım'ı aradım. nazım, dedim. burda kimse nilüfer çalmıyor, dedim. o da, ben onu yıllarca boşuna dinlemişim, ümit besen vamrış meğerse, demesin mi. senin allah, dedim, beddua etmeği sevsem beddua manası teşkil edecek bir cümle tesis ederdim lakin ahvari cümleleri sevmem, o manada teşekkül ettirmesem de sevmem, bu yüzden etmedim. lakin içimden saydırdım. stepan, lusin, vartuhi ve armenak gelmedi değil aklıma. bir cin, bir cin daha.

dün şeftalili bir soda imişim allah ıslah etsin. şeftalili aromalı soda mı olur. allah olsaydı bizi çarpardı böyle bir durumda, ya da zor sabrediyordur eminim, yani her şeyin bir yolu yordamı var. gazlı içeceksen de onu bileceksin, oluru neyse o olacaksın, prensipli bir prensim. çok prensim. çokoprensim. nazım'ı aradım. elif'i aradım. osman'ı arayasım gelmedi. bazen onu bunu arayası gelmez insanın. ebru'yu arayasım gelse diye merak ettim, telefonu bizim evde duruyordu en son: son. sibel sezal diye biri yaşadı, eşlik etti şarkılara. saat henüz çok erkendi oysa. devlet bu gibi saatleri bu kadar erken etmemeli bence, özellikle yirmisekiz yirmidokuz ekimlerle. sanki ben radyoda çıkıyorum da sen de bornozunla evde o esnada şaşa şaşa beni dinliyorsun gibi bir şey. hiç öyle mi şey olur. bornoz ne mk.

eniştem bugün ovaya gitmiş. taş eve gitmiş. hayallerimizin gerçek olduğu taş evine gitmiş. ebru her yerimizden çıkıyor. ebru her gece rüyalarımızdan çıkıyor. dün gece yataktan bir yay olarak yüzüme çıktı. evvelsi gece italya'da bir deprem olarak çıktı. eniştem ağlayarak döndü ovadan. çadırdan taş eve evrilen hayatımda bu yaşadığım su kesintisi inan beni derbeder etti ama seni aramak istemedim. sen kırılmışın meğer, hep kırılmışın meğer, hep mi kırar bi insan bi insanı. yeter anasını yeter, daha da kırmam. ömer aradı, ömer'i de sevmez oldum son zaman, sertaç'ı da, kimseyi sevmez oldum. ankara'yı da. ibo'yu çok bekledim bana başsağlığı dilesin diye, dün aradı sağolsun. tabii bu bugün çamaşır yıkamama engel değil. ama en gücüme giden, en demeyeyim ama çok gücüme giden, irem'den bahsedişimin ilk günlerine denk gelen bu blogun kuruluş yıllarında, bu blogun hâlâ aktif olması. halbuki saat çok erken, gözlerim mavi olsaydı bu kadar erken hissetmezdim ofsaytı.

zurnacı, davulcu, her neysen, bana git ara bul getir. demekten ırakım da, getirsen negzel olurdu. zurnacıya dedim ki, sen neden ağlıyorsun mına koyim, o da demesin mi baksan adam nasıl ağlıyor, ya da çok şey dedi. hee, dedi ezgi. ezgi başka bir şey demedi. kimse hiçbir şey demedi. geçen gece polis otoları arasından usulca kaçarken sağlı sollu, sağlı sollu, sağla da solla da işim yok, işim yok, işim olmasın bülkede.

porsuk tüyünden şapka almıştım. beğenimi zevkimi skim. porsuk kanı kansere iyi gelir derler. denediniz mi hiç. osman'ın dedesine denemişlerdi ama adamın son zamanlarıydı zaten. ebru'ya deneyemedik, denemek istemedik. bazı zurnacılar çok acıklı çalmıyor mu gerçekten, orada oracıkta ölesi geliyor insanın.

23.10.2016

"Görüşürüz abla," dedim o gece. Bir şeyler mırıldandı, "Tamam." demiş gibi geldi bana. Görüşemeyeceğimizin farkındaydım aslında ama hani herkese malum olmuş gibi gelir ya böyle sahneler, ben de ben hissetmiştim demek istemedim cihana. Eve vardığımda gizliden kuvvetli bir cin doldurdum kendime. Halam, babam, biz bu haldeyken bile içiyor musun demesinler diye, su rengi, çaktırmayan bir cin. Balkona çıktım. "Görüşürüz abla," demiştim, sabah görüşecektik. Ama ben biliyordum ki görüşmeyecektik, ablam da biliyor muydu. Oksijen maskesinin altından bana seslendi, görüşürüz demek istedi, halam kızının ilk kucağına aldığındaki haline dönüşüne çok içerliyordu ama buna da razıydı bir taraftan. Eniştem de keşke bacaklarını kesselerdi de yanımızda olsaydı dedi ertesi gün.

Sabah erkenden kalkar kalkmaz tekrar gittim yanına. Babam görüp görmek istemediğimi sordu, görmek istemedim, nefes alıyordu. Işından esmerleşmiş yüzü, dökülmüş ama tekrar uzamaya yeltenmiş saçları. "Yok," dedim babama, görmeyecektim, bir daha görmeyeceğimi hissede hissede onu bir daha görmeyi reddettim. Aklımda kalan gülüşleri yetecektir bana diye düşündüm.

Bugün sokaklarda amaçsız gezerken, denize varan bir kestirmeyi bulmayı hedeflerken, onun saçları dökülmeğe başladıktan sonraki takışına benzer yazma takmış, onun yaşlarında, daha otuzsekiz yaşında, bir kadın gördüm. Çok benziyordu. İki haftadır içimde tuttuğum sızıyla hesaplaşmam gerektiğinin farkına vardım. Ama evde değil. Yattığı yatağın, kıvrandığı kanepenin, elini yüzünü yıkadığı lavabonun bulunduğu evimde değil. Evim de ben de buna hazır değildik.

"Abla görüşürüz," dedim o gece ve bir daha görüşemedik. Ablamı ertesi gün sabahına gördüğümde üzerine yeşil örtü kaplanmış ahşap bir vasıta içinde yatıyordu. Son günlerdeki sancıları dinmiş olmalıydı. Üzerine kardeşimin düğünü için aldığı kıyafetlerini koydular o vasıtanın. Bir sürü erkek eli değdi o kıyafetlere, bir sürü yazma koydular. Bizim yaşadığımız zeminin altına indirdiler onu, o gün orada onu öylece bıraktık biz, ben de buna şahitlik ettim. Yine içimdekileri dökemedim, halam ağladı, önünde  deli deli güldüm diye diye ağladı. Hepimiz önünde deli deli güldük çünkü. Bu hastalığın tek çaresi moral dediler, güldük. İnanmak, dediler güldük. Allah var onlar inanmıştı, bir ben inanmadım diye olmadı ya bu iş arap. Arap, niye böyle oldu. Bu böyle olursa bir daha biz biz olamayız demedim mi, bir daha ben ben olamam demedim mi. Şimdi ben nasıl o topraklara basayım, ben nasıl güleyim arap.

Beni hiç bi yerlerden toplamadılar, ben hep kendim toplandım. Şimdi hayat da devam etti bir süredir. Bu dünyamdan bir Ebru geçti, geçti ve gitti. Bütün mahalle yas etti. Akrabalarım çok az yas etti, Allah var diye herkes durumu çok çabuk kabullendi. Allah olmasa bence hepimiz bu kahırla kalırdık. Şimdi bir sürü torun var, gelen bir sürü cengaver var, görsen o kadar da güzeller ki maşallah, ama ikisinin annesi yerin altında şimdi. Nasıl olacak bu iş. Bu hep böyle olmadı mı zaten, oldu ama bana olmamıştı. Onun çocuğu anasıyla benim hatıralarıma çok gülerek büyüdü, ben rakı içer içer yeğenime anasıyla hatıralarımızı anlatırdım, o da çok gülerdi. Şimdi ne anlatayım, bak kızım sen bebekken ben bir, mi diyeyim, ne diyeyim.

Onları, onu orada bırakıp şehre işime gücüme döndüm çünkü hayat devam etti. Yine iş kazası oldu, yine bir şeyler ters gitti, yine yollarda trafik oldu, yine yağmurlar beklendi. Saçları uzadı mı ablamın, acısı dindi mi. Benim acım dinmedi. Biz bu dünyayı sevmiştik birlikte, ben her anına şahitlik etmiştim sanki, etmedim mi, kendimi düşünüp kaçtım mı hep, ama ettim. Kocasını bile ben tayin ettim, ilk sevdiği adama ben yardım ettim, kızını ben büyüttüm, oğluna ben dayılık ettim. Ve tabii o sürede hep içtim.

Bu iş başımıza geldi. Hastanenin bahçesi, morgu bize dar geldi. Çığlıklarımız, hıçkırıklarımız eskilerin hıçkırıklarıyla karışıp gitti, ama Ebru geri gelmedi, saçları bir daha uzamadı. Bir kadının en önem verdiği uzvu da saçları halbuki. Nenemin yanına gömdüler, bana sordular nereye gömelim, ben böyle sorulara, Allah var deyip cevap veremiyorum üzgünüm, söverek cevap veriyorum.

Ben şimdi çok çabuk yaşlanıyorum, ve bir şeyleri kaçırdığım hissi çok hakim. Şimdi, ben, kesme işaretlerine dikkat kesildiğim, pazartesileri umursamadığım için mahcubum, şu an balkonda çamaşırlarım asılı olduğu ve yarın işe gideceğim için de  mahcubum, gece yatarken saati kuracağım için çok daha mahcubum. Haftasonuki oksijen güzelllemelerim için de öyle, ama ya Allah olmasaydı, ya Alkol olmasaydı. Hiç kimse dayanamazdı bu acılara.

Ebru artık yok, yani artık, 'abla,' diye başlayan cümleler kurmayacağım ben. O da bana kendi koyduğu kısaltmayla seslenmeyecek, beraber radyolardan şarkı seçilmeyecek, beraber bir sürü şey daha yapılmayacak ama düşünsene kızı var oğlu var ama anneleri olmayacak. Ne var ki bunda, insanlığın tarihi buna benzer niceleriyle dolu, güneydoğuda hayatlarının baharında binlerce genç, halepte musulda hayat bile yok, evet öyle ama herkesin ablası kendine.

26.08.2016

merhaba. ben rıza, belki yani. belki rızayımdır. merhaba ben rıza, ben aslında adım rica olsun istemiştim ama nüfus memurunun el yazısının azizliğine uğramış olabilirim. olabilirim değil, kesin öyle. yaşamakta olduğumuz hayatın en ilgi çekici yanı bana hiçbir şeyin kesin gelememesi, hiçbir şey kesin değil, düşünsene kesinlik yok, keskinlik var. aziz de güzel isim bu arada. çocuk olsam koyardım adımı. slow down down down. bilhassa o kadar keskin ve müsekkin arıyorssun, arıyorsun deyip de çektiğim derdi ötekileştirme çabam o kadar beyhude geldi ki bana şimdi ve bir an bunu anlamış olabilecek arkadaşlara karşı mahcup hissettim kendimi. tabii yaşamakta olduğunuzun hayatın en delişmen yanlarından biri de size müsekkin alternatifleriyle birlikte gelmiş olması. hastalığın panzehiriile gelmesi yani, düşmanın mavzeriile gelmesi anlamsız bir birliktelik olurdu, kafiye olsun diye dedim zaten ben de.

şimdi şöyle düşünelim bence bir de, benim senin ya da onun oraya buraya iğnelediği bazı alıntılar bazı quotelar bazı mottolar bazı kesme işaretleri laf olsun diye değildir eminim. üzerine oturup düşünmeği gerektirir sadece. fakat o kadar bitap düşmüşsek ki durup üzerine düşünmeğe keyfimiz olmamışsa. ya da herkesin tuttuğu kendine. yıllar önce yine burada demiştim ve derken de demiştim hatta, bak bunu buraya yazıyorum diye, yazdıkları üzerine düşünülse ağlanabilir gibi bir şeydi mealen, de bu kadar düz değildi, hatta olabildiğince şairane idi. ama şunu da gözden çıkarmamak lazım ki benim kavuşabildiğim şairanelik çok kısıtlı ve vasat düzeyde. ha bu benim umudumu kırmağa yeter mi, yetmez, ne demiş şair, seni unutmaya ömrüm yeter mi. ne kadar da saçma bir cümle.

allah ne mutlu ki bass'ı yaratmış, işyerinde bi stajerimiz vardı adı ramazan, ama çocukta hiç ramazan tipi yoktu, küpeler upuzun saçlar. insan eşref-i mahlukattır demezdi babam hiç, hiç demedi. insan adının hakkını vermeli de demedi babam. babam bi sürü şey dedi aslında ama burda konuşmayalım şimdi. demem o ki, nasıl allah bass'ı yarattı demek allah'a pek hoş düşmüyorsa, ben de o kadar hoş durmuyorum burda. bi iki bi şey içip gidicem yeminle. sırf bunun için gelmişim gibi bir hissim var ve çevremdekiler de böyle davranıyorlar bana. her şey bunun üzerine. bas da tiz de bunun üstüne. hoparlör, hani bir gün adını söyleyip ardından sela okutturacak hoparlör de şu mutlu günlerinde kıymet verdiğin baslar şahit olsun ki bunun üstüne. ondan sonra neymiş efendim, sen renklilerle beyazları makinaya karışık atma, renklinin sikinde misin ki beyazın umrunda olasın. önemli olan makina efendiler, onları karıştırma.

her yerde toz var.

fotoğrafçı alaaddin ya da alaeddin öldü. ben o zamanlar küçük bir çıraktım, sanırım dörtten beşe geçmiştim. verdiler bunun yanına. bunu hep erteliyorum anlatmayı. zira zor bir hendese handiyse. sonra bakıcaz oluruna.

23.08.2016

birden ne kadar uzun zamandır banklarda oturmadığımı, banklara ihanet ettiğimi düşünüyorum. fotoğrafçı alaaddin öldü biliyorum.

14.07.2016

gül şeklinde işlenmiş mumlar vardı, ne de güzel olacaksa yanması erimesi bitap düşmesi. baba bugün tanburam rebap oldu. domatesler de vardı var olmasına, renkleri müteselsil. domatesler ne kadar da domates. akşam yemekleri okundu ondan sonra. çocuklar her birer evlerine kaçıştılar. anneler bağırdı, ahmeeeet, elinde terlik. ahmet kuş vurmağlara gitmişti gelecekti. ahmet'in dönüşü pek bir muhteşem olacaktı. ahmet'in gidişi zerzevat. domateslerin bıyıkları yok mu sizce de, bir baksanıza tepeden şöyle. ah tabii bu esnada ah met'in başına ne vazolar ben diyeyim, ne saksılar ne bira şişeleri düşüştü. artvin'lere atina'lara ağrı'lara gitti geldi mızrapımızdan damlayan sesler. ahmet'in soyadı ağrıcıyan. ezgi ahmet'e çok güldü o ayrı mesele. le la la. tabii kiraz da nerdeyse insan kadar bir organizma. şayet kirazı bir otogara benzetseydik otogar o zaman dünyanın en manidar şeylerinden olurdu fakat otogarların günümüzdeki çağrışımına baktığımızda hep aksak hep lokum kutuları, bir ayağı kesilmiş ve dilencilik yapan bir adam. size de seslerin yetmediği oldu mu? hani çoğunluğumuz seslerin fazla geldiğinden şikayet eder de gürültütütüden kaçarız ya, azınlığımıza da sesler az mı gelir? sessizliğin dingil dinginliğinden bahsetmorum elbetde. domateslerin bıyıkları var demişken ananasların kaşlarını ihmal etmemeliyiz elbette. benim de fıtıklarım var. hayatında mecaz diye bir şey duydun nu hiç?

geçen özgür'le iki küçük paket beyaz leblebi (nohut) almıştık söylemesi ayıp. içmekten yiyemedik. nohut bitkisini gördünüz mü hiç? ya susam? ama susam görmediysen senin coğrafyanda nohut yetişmiyor olsa gerektir, aksi halde bu yaşına kadar görmemiş olmanı bana açıklayamazsın kanka. malezya'dan gelen iş ilanının üstünde piknik yapmağı planlıyordum. sahi biz hiç piknik yapdık mı?
bu arada demin nohutun biri yere düştü ve tam ikibuçuk kez zıpladı. her zıplayışta bir önceki zıplayışında eriştiği mesafenin yüzde kaçına ulaştığını hesaplayamadım. ama ben müezzin olsam bu saatte bir akşam ezanı patlatırdım mesela. arkamdan da ses oyunu yaparlardı, müezzin senar, filan.

sigara paketlerinin üzerindeki bazı görüntüler beni çok duygulandırıyor. üzerlerine düşünmek yıllarımı alıyor. aslında mesela genç ölürsem arkamdan kırk yıldır düşünüyordu diyesiler, fena olmazmış. mesela, yüzü görünmeyen elinin üzerine eski tip serum bağlı adam görüntüsü, sanki adam bana el veriyormuş gibi. el uzatmış gibi. göğsünde elektrodlar da var galiba. artık serumlar böyle bağlanmıyor biliyorsunuz. eskiden babam hastaneden bi gelirdi ellerinin derileri mosmor enginarlar gibi olmuş, ve bunu sık sık tekrarlardı çocukluğumda, ben o yüzden şimdi o yaşları atlatmağa çalışıyorum. çünkü genetik dediğin şey çok aydınlatıcı, ve dünyanın bize çok büyük bir nimeti. ama yasak nimet, diyelim de genetiğe methiye düzdüğüm sanılmasın.

siz de avcunuzun içine gül dikeni yerleştirip arkadaşlarınızla tokalaşmağa çalışır mıydınız? tanrım böyle çocuklar yaşadı çocukluğumuzda. acıma duygusu kaç yaşından itibaren peydahlanıyor acaba, bunu bi düşünelim.

17.06.2016

bugün adile naşit'in seksenaltı'ncı doğumgünüymüş. yaşasaymış seksenaltı yaşında olacakmış. bizim şirketin patronu yaşıyor ve sanırım seksenaltı yaşında ve sağ. dedemlerden biri yaşasaymıştı seksendokuz yaşında olacakmıştı. diğeri de seksenüç. nedense onların doğumyıllarını unutmuyorum hiç. bizim patron her gün ozon tedavileri filan öyle bir şeyler görüyor ve gayet dinç maşallahı var. allah uzun ömür versin diyelim. google, adile naşit'in hababam sınıfı'ndan olduğunu sandığım bir görüntüsünü masaüstü yapmış, ya da adı neyse işte o görüntüleştirmenin. adile naşit'i çok sevemedim ben, yani şöyle ki, ben çocukluğumda anlatırlardı; geceleri radyoda program yaparmış adını yanlıyanlış hatırlamıyorsam uykudan önce diye. radyoda mıydı, tv'de mi, yanlış mı hatırlıyorum. uyumamakta direnen çocukları uykuya davet edermiş, hatta birinde, "ahmet sen hâlâ yatmadın mı bakiim," nevinden bir şeyler söylemiş de ahmet abim üstüne alınmış, bu kadın beni nasıl gördü diye korkup hemen uykuya yatmış. ben o döneme yetişemedim. ben adile naşit'in adile naşit olduğunu öğrendiğimde ortaokulda filandım. o zamanlar içinde bulunduğum topluluk da adile naşit'in kafir olduğunu söylediğinden soğumuştum kadıncağızdan. sonra topluluktan soğuyunca anladım ki ben de kafirim sanırım. anneme çok benzer rahmetli, annemin de kaşları yoktur, annem de kısa boyludur, annem de doğdudoğalı anneymiş gibidir. herkes olduğu yerde sağolsun, ne demekse.

kırlangıçlar diye bi şarkı öğrendim bugün. dinledim mi emin olamadım ama adı hoşuma gitti. yerli gruplar hafif rock yapmayı çok sevdi, ve değişik eğişik isimli gruplar, yaratıcı olduğu düşünülen. olsun, müzik yapsın gençler. biz yapamadık onlar yapsın. herkesin bir alıcısı var, mı ne öyle bi laf vardı sanki. sahi, nasıl olur da herkesin bir alıcısı olur. yani güzel güzelse neden herkes ona âşık olmaz ki, çok saçma bence. herkes aynı insana âşık olmalı gibi geliyor bana. yani bir film güzelse herkes sevmeli değil mi onu, bence yanılıyoruz. bazılarınız da hatta kırılıp gidiyorsunuz. kırlangıçlar deyince, memleketteki evin balkonunun üst köşesine yuva yapmışlar. epeydir gelmiyorlardı. çok sevindim, hatta bir de baktım ki ne göreyim, bi sürü yavruları var. hemen tabii refleks olarak cep telefonuma sarıldım ki fotoğraflayıp sizlere görsel yayın yapayım. sonra, bi durup düşündüm, ben çoğunlukla bi durup düşünürüm, açıklama yapmak gibi bir zaafım var. açıklama yapmağı çok seviyorum, sevmiyorum aslında ama yapmazsam rahat etmiyor içim. ne düşündüm nasıl düşündüm neden öyle düşündüm, sen ne düşünürsün, filan, bunlar benim için önemli şeyler. korkarım yaşlanınca ve özellikle içtikten sonra sohbeti çekilmez biri olacağım. özü unutup kenarı kıvıracağım. sonra kendimi frenledim, ben ne yapıyorum, dedim. sanki benim cep telefonum o kırlangıçların fotoğrafını çekse onları oldukları kadar güzel gösterebilecek miydi. tamam bunda benim kötü fotoğraf çekiciliğimin de etkisi vardı ama yine de hiçbir fotoğraf bende gerçeklik algısı yaratmıyor. tiyatro gibi, adamlar orda oynuyor ve benden onu izlemem bekleniyor. fotoğrafın da fotoğraf olduğu çok belli değil mi. sinema yine bi nebze. sonra dedim kendime, skerim deklanşörünü enstantaneni, zaten çekemiyorsun. ha şu da var, iyi bir fotoğrafçı olsam ya da bir iphone'um olsa ve cam gibi fotoğraf çekse belki bu düşüncelerimi açık edemez hatta üstüne çektiğim güzel fotoğraflarla artistlik yapardım. yaparım çünkü ben, su gibiyim, hangi kabın içindeysem onun şeklindeyim. kalıbımı sikeyim.

ertesi gün müydü, kırlangıçlardan bi önceki gün müydü neydi, babam aldı götürdü beni buğday harmanına. patoz mu diyelim adına, biçerdöver mi diyelim artık, hangisini biliyor hangisini tanıyorsanız. ne makinalar çıkmış arkadaş. adam buğdayın sapını bir çırpıda doğrayıp başaklarını hemencecik ayrıştırıveriyor. on dönüm tarlayı bi saatte biçecek kıvama gelmiş tarım makinaları endüstrisi. eskiden öyle miydi, hepsini orakla biçip makinaya dirgenle kendin atardın. hatta birinde babam orak sallarken yüzüğünü düşürdüydü de iki hafta koca tarlada yüzük aradıydık. nah bulursun. üstelik başkasının tarlasında icar usülü çalışıyorduk o zaman. kazanılan para yeni yüzük almağa gittiydi. şimdi yüzük takmıyor gerçi babam. büyüdü artık koca adam oldu, yüzük neyine. her neyse işte, yine buğdayların patozun giremediği ağaç altlarındaki kalıntılarını orakla biçerken yine aynı vesvese peyda oldu. telefonu dayıma verip kendimi çektirsem mi, dedim, ama bu defa fotoğraf da kesmezdi, şehirli arkadaşlarımın gözüne taşrada hayat imajını tam verebilmem için kısa bir video on numara olurdu. gerçi bu mazbut duruşumla, bu istemem yan cebime koy haletimle yine bir takipçi kazanamazdım o imajla ama yine de yaklaşık bir gecemi güzelleştirirdi diye hissettim. sonra çok bi daha kızdım kendime, aldım telefonu soktum cebime, ve çalışmağa devam ettim. belimden kuyruk sokumuma birkaç damla süzüldü. ne güzel, dedim, taşrada baret takmak mecburi değil, ve solelimin tersiyle terimi sildim. babam olmasa sigara da yakardım ama adam zaten oruçtu ve poposundan terliyordu, hadi dedim şimdi iyice zıvanadan çıkarmayayım. dayıma dedim, "ihtiyar, biz bu saçları orak çekiç sallarken döktük," babamı göstererek, "onun gibi klimalı odada masa başında değil," dedim. dayım, "kaşınma, adamın elinde orak var," dedi, "daha evlenmedin bile," dedi. susuştuk.

ama durur muyum, fotoğraf çekemedim ya, illa yayın yapacağım ya yediğim nanaları, attığım naraları. ben de buraya meşk edeyim dedim. sonra balkona çıkmışım, karşı komşu da balkona çıkınca fark ettim balkonda olduğumu. babamın geçen sene emekli ikramiyesiyle satın aldığı bahçenin komşusu teyzenin bana özel olarak hediye ettiği mor renkli süs biberi geldi gözümün önüne. geçen sene neredeyse solduruyordum ki son anda imdadına yetiştim. kendim edip kendim bulmuştum gerçi de yine de insan kendini kendine affettirmek istiyor. hele ben, özellikle sürekli kendine mahcup dolaşan ben, bunu çok yapıyorum. affettiremezsem de içmeğe başlıyorum. bu yüzden sanırım biraz sık içiyorum. bugün yedinci gün, af mevsimindeysek demek ki. tanrım beni av mevsimine düşürmese keşke tekrar. bi baktım ki süs biberi yine morlamış kendini. yüce yaradan işte, biberi bile süsleyip yaratmamış mı, ya da evrim her neyse işte, bi şekilde yaranılmış bana. pek güzel. hediye eden teyze de çok güzeldi. kızı olsaydı da alsaydım diye düşünmedim değil. beni sever insanlar. özellikle benimle az muhatap olanlar, ama mutlaka muhatap olanlar, beni seviyorlar. yüzümden ilk bir saatte nemrutluk, ikinci bir saatte ise samimiyet, üçüncü bir saatte ise sıcaklık akar benim. bunu kimse demedi de ben vehmediyorum. "hayallerde yaşıyor bazı ipneler" diye bir öbek vardır internette. çok severim, hatta motto gibi desem az gelir. "çok sevdik be abi"yi sevdiğim kadar severim. ve gün boyu işyerinde, lokantalarda, meyhanelerde, barlarda pavyonlarda o hayallerde yaşayan ip!neleri seyrederim. evde tek başımaysam da, ki genelde evde tek başımayımdır, kendimi seyrederim bu hususta. ben de çok yaşarım pekala. sonra süs biberiyle birbirimize bakıştık işte. biraz mahcup olmadım değil. o o kadar güzel ve süslüyken, ben ev kıyafetlerimle biraz eğreti durmadım değil, bir an kendimi sevecekse böyle sevsin diye aklamağa çalışmadım değil. sonra ne mi yaptım, gittim üşenmedim, ben üşenmem biliyor musunuz? üşeneni de hiç sevmem. lütfen üşengeçseniz arkadaşım olmayın, iş arkadaşım da olmayın, anam babam kardeşim de olmayın, çok kızarım. daha dün birini attım hatta işten. acımam az. soyadımla da muteber bir hayatım çok sözkonusu. her neyse, üşenmedim gittim takım elbisemi giydim. sonra da iki gündür yazı karşılayan ve bir anda sıcakla şoklanan izmir'de, kendini koyvermek üzere olan biberimi suladım. acı da tatlı gelebiliyor zaman zaman.  

26.05.2016

onbeş yıl aradan sonra antalya'dayım. ne mutlusan bir şehir. içi muhakkak mukimlerini yakıyordur, kelimeyi yanlış kullanmış olabilirim, ayşe düzeltsin yanlışsa, ama ne güzel şehir. sevdim inanamıycaan kadar seni antalya. denebilir mesela. antalya bende mustafa ve mustafa'yla kurduğumuz hayallerden ibaret. daha geçen hafta dört gün önce doğumgününü kutladık hatta mustafa'nın. mustafa bana arkadaşlığı öğreten arkadaşlarımdan biri. fenerli de olsa mustafa işte. gülüşünden belli olmaz mı insanlar, gülüşünden tanınmaz mı bir insan. erkek olsun kadın olsun fark eder mi?

sadede geleyim. bundan onsekiz yıl önce gelmiştik mustafa'yla buraya. talya otel vardı. biz o zamanlar zengin olmak için okutulan çocuklardık. aynı okuldaydık ve bereket ki aynı sınıfta değildik. aynı odanın altlı üstlü ranzalarını paylaştık üç yıl. onun ailesi antalya'daydı o zamanlar ve ben onu ziyarete gelirdim yaz aylarında, onun beni ziyarete geldiği gibi. o içmezdi, ben içerdim ve bir gün falezlere bakarken köşede yükselen talya oteli'nde eşimizle çocuklarımızla kalacaktık. çünkü talya oteli zengin bir oteldi, herkesin kalabileceği bir yer değildi ama biz üniversitede okuyunca ister istemez zengin olup orada kalabilecektik. ahdımız vardı, ant içtik.

aradan yıllar geçti. mustafa ailelendi, asıl ailesi antalya'dan ayrılıp memleketlerine döndü ve sonra o da buraya uğramadı. ben  de uğramadım.

tam da bu aralar buralarda bir tatil yapmağı planlıyordum ama tatilci gibi bir tatil değil. izin gibi bir tatil. kaputaş kaş filan ne  bileyim, tenha sandığım yerler. buraya da, yani merkeze de uğrayacaktım, yol çekecektim. bugün iş icabı da olsa kısmetmiş. talya oteli metruk bir hale dönmüş, terk edilmiş, çalıştırılmamış. bana da talih dibinde başka bir otel buyurdu. ben de alnacından oraya baktım, mustafa'yla kurduğumuz hayallere baktım, mustafa'yı aradım. hani dedim, "hani?"

13.05.2016

hayat bazen ne kadar barbar

içimde bir his var. böyle bir şarkısı vardır ferdi tayfur'un. yarın ve yarından sonra yakın bir akrabamın düğünü var. heyecanlanıyorum aslında heyecanlanmasına. da bu heyecan daha ziyade fobik bir şey. çok rakı içilecek, rakı akacak bildiğin. ben ne yapacağımı düşünüyorum. pazartesi iş olmasının ve öğleye kadar bile olsa izin alamamış olmamın verdiği kaygı bir yana, eskisi gibi genç olmamanın verdiği saygı bir yana, yine de heyecanlanıyorum. o davulu o zurnayı istediğim gibi çaldırabilecek miyim. ben, çok değil daha tam bir sene öncesine kadar rakıyı su diye içer, sabah da kalkar işe giderdim. şimdi yapamıyorum. yine su diye içebiliyorum ama sabahı olmuyor. ferdi tayfur'un bu hususta da birkaç şarkısı var, biri, "sabahı olmayan gece gibiyim," diyen şarkı. ikincisini söylemeyeceğim şimdi. neyse ki limon var. normal şartlarda, yarın ve yarından sonra ben o rakıyı pınar dediğimiz köyün içinden çaya akıtır, nehre döküldüğü yere de ağzımı dayar içerdim. beni çok seven büyük halamın, kaşlarım kardeşinin kaşlarına gözlerim kardeşinin gözlerine benziyor diye kaşlarımdan öpüşünü düşünür, sonra sktirederdim. neyse, tabii mesele bu değil.
bu aslında bana çok oldu ve pek de gerçekleşmedi. benim hislerim etme yönünde çok kuvvetlidir fakat hiç gerçeği yansıtmaz. yani hep hissederim ama hiç de bi bok olmaz. her defasında da bu defa olacak galiba derim, bu defa farklı derim ama her keresinde zahirin aynı tezahürü. daha önce bizim köyde yaptığımız düğünler birkaç kez bozulma teşebbüsünde bulundu. malum rakı akacak ve köy düğünlerinin en kaydadeğer kriteri düğünün sağlıklı geçmesidir. çok şükür ki bu zamana kadar küçük arbedelerle atlatıldı hep. en sonuncusunda ben yoktum, kardeşim anlattı, hatırlıyorum, o adam, o katil, yine gelmiş elinde tabancayla, ve uzaktan salmış narasını, neyse ki bu defa hazırlıklı yakalanmış bizimkiler ve almışlar aşağı. ateşleyemeden bir güzel üşüşmüşler üzerine ve jandarmanın naptınız bu adama sorgusunda da kendilerini haklı çıkarmışlar. o adam, ailemizi kırk yıldır kana bulayan adam, bu defa yine gelirse ben orada olacağım ve hayat bazen barbarlığı hak edebilir.

demin bir iki türkü dinleyeyim dedimdi. başlamamdan bu yana üç yılı doldurmak üzere olduğum işyerinde geçen hafta yeni bir şey öğrendim. malum, işçilerle çalışıyoruz ve işçinin işini seveni olmaz. hafif de olsa ağır da olsa işçi için iş iştir. rutin olarak belli bir süreyi doldurması gereken bir hareket alanıdır. senin için benim için belki etik bir kaygı alanıdır, hatta kimisi için ekmek yediği kapıdır ama işçi için iş iştir. sirkülasyonu da dahil edersek bu güne kadar binbeş yüz kadar farklı işçiyle birebir çalışan biri olarak, onlara çeşitli işleri yapmaları talimatlarını çeşitli şekillerde ve tabiatın mümkün kılabildiği en adil ve en insani biçimde verdiğine inanan biri olarak, hep aynı sonuçla karşılaştım. ben de bunu beklemez idim ve hâlâ da diretiyorum fakat hep aynı şekilde izlendi izlediklerim. bunun işçi olmayla filan da pek ilgisi yok, bunun insan olmayla ve basit bir metaforik anlatım dahilinde çiğ süt emmiş olmakla alakası var, başka bir şey değil. yeni başlamıştım, herkesin çalışma alanını dolaşıyordum. bir gün, çalıştıkları gürültülü mıntıkada belli belirsiz bir müzik hissettim. müzik kulağım da iyidir hani, seçer süzer ve bulur kulaklarım aradığım tınıyı her zaman. rahatsızlığı da çok rahat hissettirir ya o ayrı menfi boyutu işin. beni görünce sesini kısar gibi yapmışlardı frekansın, "açın bakayım şunu," dedim. açtılar ve o eserleri trt radyolarından başka hiçbir kanal çalmazdı, yirmi yıllık trt radyo hayatım bana onu net bir şekilde öğretmişti, 100.5 mi bu frekans dedim trt radyolarının çaldığı her şeyin detayına düşkün biri olarak. "abi biz frekans anlamayız ama bir bunu dinliyoruz," dediler. çok sevinmiş ve o adamlara ayrı bir yakınlık hissetmiştim. dedim ya ben hep hissederim. geçen hafta, o ekibin içinde üç yıl içinde ilk defa beni o kadar kendimden çıkarıp ortalığı inletmeme sebep olan biri açtı ağzını, "o zamanlarda," dedi, "dursun bi yerden sizin hakkınızdaki her şeyi öğrenmiş, türkü sevdiğinizi öğrenmiş ve bize sizin işe başladığınız ilk bir ay türkü dinletmişti," dedi. "nasıl?" dedim. "hani siz ilk geldiğinizde bize radyoyu sormuştunuz ya, onu dursun özellikle ayarlamıştı," dedi.

sonra dün, yine işletmeyi dolaşıp birileriyle deneme mamuller üzerine konuşurken, bir anda ferdi tayfur'un "sanma sana dönerim" şarkısı yükseldi. normalde, içeride bir amir varken dinlenmesi yasak olan müzikçaların sesini o kadar açmaya asla yeltenmezlerken benim tam da orada bulunduğum sırada, sırf gömlekli biri var diye otomatik olarak teyakkuza geçmişlerken, bir anda o şarkının sesinin o kadar cüretle yükselmesinin sebebini sorgulamak istemedim. sağ elimi kaldırdım havaya ağırca. sol elimle baretimi çıkardım. hayat bazen gerçekten çok barbardı.

25.04.2016

bugün halam geldi. babam halam ve onların kuzenleri. halamla babam kardeş. babamı nedense hep halamın küçüğü sanıyorlar. halbuki babam halamın büyüğü. beni de kardeşimin küçüğü sanacaklar mı acaba. kadınlar daha erken yaşlanıyorlar da o yüzden mi. kardeşim doğum yapınca güzelleşti maşallah. halamla babam beş kardeşlerini kaybetmişler, kimini görmeden bile, tabii taşrada bebek ölümleri yüksek o zamanlar, bi de çadırda doğunca sanırım ister istemez kayboluyor bebekler. halam evime geldi, ve makinada o esnada yıkanıyor olan çamaşırları illa ki o astı balkona. benim bi tane balkonum var. halam çok mu ataerkil de o yüzden bana iş yaptırmadı. çay koy dedi babam bana, halam ben koyarım oğlum dedi. halamı zaman zaman çok severim, eniştemi sanırım ondan bi tık daha fazla. para sözkonusu olmasa dünya o kadar iyi bir yer ki aslında. ama biz hep para takıyoruz bebeklere gelinlere damatlara. ben yine kendimi sonra onlar gidince alkolün kucağında zapt ettim. olmadı başka türlü. aslında vakit olsa mektup da yazacaktım, hatta aklımda yazdım bile. sonra gece vardiyası amirinin maili düştü, whatsapp mesajı düştü, büyü bozuldu. tabii bu esnada göğe bakmağı ihmal etmedim. tükenmedim illa. karşıyaka'ya gittim gündüzün. çay bahçesine oturdum. izmir'i ruh sahibi yapmak için elimden geleni yaptım. kadıköy'e benzesin karşıyaka diye de çok didindim, oluyordu az kalsın.

ben hayatımın son yıllarında, yani şu ana kadarkinde son, giren tüm güzellikleri o kadar yarıda kestim ki, bu kadar olur. bu, önceki. tıpkı yenilen bir takımın var gücüyle ve son hamlesi olarak en azından beraberlik golünü kazanmağa çıktığı son atağının bitmesine izin vermeyen hakemin top ceza sahasındayken düdüğü çalması gibi. ve düdüğün içindeki metalik nohut tanesi boğazımda.

11.04.2016

8.04.2016

demin bi yahoo alert ile irkildim. ben ve alert ve irkilmek, tanrım ne kadar da çokyüzlü bir dörtgenim. yahoo hesabıma, bloguma yorum bırakıldığına dair bir mail bildirisi geldi. yorum bırakılan blogsa benim bile unuttuğum 12 nisan 2006'da yazdığım bir yazıya dair. yorum dediğimse spam bir ilandan ibaret. ama beni o güne ve o yazıya götürmedi değil tabii. sonra bloga baktım ne yazmışım diye.  üç tane post ve o kadar. unutmuşum meğer. merhaba.

BURAYA HÂLÂ YORUM YAPILAMIYOR. YORUM BIRAKILDIĞINDA UYARISI MAIL ADRESİME DÜŞEREK HABERDAR OLDUĞUM BLOG ESKİ BİR BAŞKA BLOG. 

28.03.2016

nadiren de olsa inancımı yitirmiyor değilim. ama elbette nadiren, elbet de. ilelebet değil. yazmak da bunun için varsa demek ki. okumaksa bir rastlantıdır artık, demiş şair. bugün köşeyi öyle bir dönüşüm varmış ki, sen hâlâ sarhoşsun, dedi adamın biri, kendi de geceden kalma halbuki. evet belki biraz hissettirmiş olabilirim ama o kadar da değil yani. kendini ihanete uğramış hissediyorsun değil mi, dedi osteopat tanıdığım. sen osteopatsın kendi işine bak, dedim. özgür de, sen kendine ihanet ediyorsun, demişti. hanginize inanayım mına koyim, demedim tabii onlara.

bizim orda meşhur bir yokuş vardır, ortaokulda düşük not aldığım için matematikçi, seni ordan aşağı atarım bak, demişti uyarı niteliğinde. sonra da bi tokat aşketmişti. yalan geceler boyu hep seni düşündüğüm, demedim tabii ona, gönül yazar kime söylemiş bilinmez. her neyse, işte o yokuşa tırmandıktan sonra mezarlığı geçince sağ tarafta adamın birini görürdüm arasıra. ama yokuş daha bitmeden, yokuşun inişinin hemen başında. babam, ben ve eniştem balığa ovaya giderken. balığa da değil belki, hep içmeğe giderken. o külüstürle giderken. ben çok az zamanda kendimi öyle ferah hissetmişimdir. elbette eniştemle başbaşa gittiğimizde muhabbetimin çekilmezliğinden çekingenliğimin ferahlığımın önüne geçtiği zamanlar oldu ama yine de o arabanın içinde kendimi hep sonsuz huzurlu hep sonsuz payidar hissettim. eniştem sarhoş olup üç kuzenimi, halamı ve beni uçuruma yuvarlarken bile. o ovaya giderken sahip olduğum hissi başka bir yerde görmedim, belki atina'da belki stockholm'de belki bologna'da belki eskişehir'de, ama kıyısından geçti gitti hepsi. mutluluk yanınızdan gelip geçti.

allah kadınları güzel olsunlar diye mi yaratdı acaba.

yani işte yokuşun inişindeki adamı anlatacaktım, biz külüstüre binip, eniştem vitesi boşa alıp kontağı kapatıp aşağı boşluğa süzülürken, sağ tarafımızda bir adam görürdük bazen, dağın yamacına bir bahçe yapmış kendine. enişteme sordum, kim bu adam, dedim. yersizin biri, dedi. bizim oralarda yersizlere yersizliği çok görürler, yabancılarlar. karısı osman dayı var ya ona kaçtı, dedi. o da kendini buralara vurdu, dedi. adamın karısı, memleketin toprak ağalarından birine kaçmış bilmemkaçıncı metresi olarak. adam da orda rasgele bulduğu, sahibi belirsiz bir araziyi kendine bahçe bellemiş. arazi derken toplasan yirmi metrekarelik bir yer sadece. domates ekmiş, domates ekilen yer kendini uzaktan da olsa belli eder. belki salatalık da ekmiştir belki biber. ama domates kendini belli eder. oraya gelir, hem ektiği sebzeleri sular hem de şarabını içermiş. ha bir de bir çiçek vardı ama adını bilmiyorum onun, kasımpatı diyeceğim ama değil, ona benziyor kokusu filan. her gidiş gelişte oraya bakardım orda mı acaba diye. o bahçeye ulaşmak için aşması gereken yokuş ise hakkaten yokuştur ve elbette yürüyerek gidip geliyor. belki bir gün biri ona o yolda çarpıp kaçmıştır ha ne dersin.

bugünlerde zihnimde o adamı kuruyorum nedense. ortak nokta bahçe meselesi elbette. en son ne zaman çiçek diktiniz ey ahali? en son ne zaman bir bitkiye su verdiniz? en son ne zaman bir yeşermeyi gözlediniz? bahar geldi diye değil tabii benim bu derdim. dikiş dikip resim yapacakmış gözümün nuru, ondan da değil. organik tarıma ve taş devri diyetine takmış olduğumdan da değil. zehirlendiğimi hissediyorum, sonra annemle yaşadığımız rakı muhabbeti geliyor aklıma o ayrı ama bence bu yediğimiz domatesler beni daha çok zehirliyor. ebru'nun kanseri beni çok zehirliyor. nenemin guatrı beni çok zehirliyor. cenaze günü noldu biliyo musun, nedense her gittiğim cenazede -allah eşi dostu eksik etmesin- köyün fakir gençleri kişi başı elli liraya mezarı kazmış oluyor, biri de tabutu ve meftanın başına çakılacak kazıkları hazır etmiş oluyor. tabii o isimlik olan kazığa -bunun kendine has bir adı olmalı, imame filan mı acaba, bunu bilse bilse ayşe biliyordur- mezarın öleninin adı olarak ne yazılacağı polemik konusu oldu. biri kalem buldu geldi keçelisinden. bana sen okumuş adamsın, dedi köylüler, sen yaz, dediler. sikerim hepinizin mezar taşını, dedim. zaten geceden kalmaydım sabaha karşı babam aradığında. gusl alıp çıktım yola. bundan altı sene önce babaannem de aynı saatlerde ölmüştü ve babam yine aynı saatlerde aramıştı beni, ehliyetim yoktu o zamanlar, emniyet teşkilatında saklıydı emaneten, atlayıp otobüse gitmiştim. bu defa arabayla gittim, ehliyetim vardı ve temkinliydim. anannem de babannem gibi geceden çeşitli bakımları yapılıp uykuya uğurlanmış fakat sabaha karşı bakıcısı olan çocuğu tarafından ölü bulunmuştu. babannem de bakıma muhtaç değildi anannem de. fakat babam anasını yalnız bırakmazdı söylense de sızlansa da, banyosunu ettirir, yemeğini götürür, ilaçlarını içirirdi muhakkak ve dolayısıyla ölümüyle ilk karşılaşan da o olmuştu. annem de anasını yalnız bırakmazdı, banyosunu yaptırır, ot doğramasına yardım ederdi. ikisi de bizim evde oldu bunların.

zaten köye vardığımda zihnim bulanıktı. daha önce babannemi beklettiklerinden, telefonda beni bekletmeyin yıkama için demiştim kardeşime. son kez görmek istemiyordum, son kez gördüğüm sahne aklımdaydı, üzerine artı koymağa gerek yoktu. sonra senin yazın güzeldir deyince komşuları, tekmeledim ortalığı, zira nefes alamıyordum, keşke içmeseydim gecesinde diye duyduğum pişmanlık bir yana nefes alamıyordum. o kovuğunda oynadığım ağaç orada kovuğunu artık kapamış duruyordu, üzerine domates suyu ve zeytinyağı dökülmüş çökelekli kahvaltılarımız orada duruyordu, inek sağarken galvanizli kovaya dalan bızzk bızzkk sesleri duruyordu, dayımın arkasında o eskidendi yazan motosikleti duruyordu, satmadı körolasıca berduşun çıkardığı sövgüsü duruyordu, havuç nasıl koparılır kökünden, duruyordu, bir insanın soyadıyla müsemma olması duruyordu, üç pilliler, köy meydanından ekmekçi geldi nidasıyla tüm köyü sesiyle inletebilen ali dayının çürük dişleri duruyordu, her gün nizami olarak kamyonetiyle süt almağa gelen sütçü sadık'ın verdiği liralar duruyordu, anannemin dedemin mezarının yerini bile bilmemesi duruyordu, dayımın araba teybi duruyordu, rokalar pazılar ıspanaklar salı pazarında kendi adına kaynaklanmış o paslı levha duruyordu, donunun içine lastikle daldırılmış para kesesi duruyordu, yastıkbaşında philips radyosu duruyordu, durdum ben de o esnada. sarı mustafa'nın içip içip için için düştüğü su arklarında sızasım uyuyasım geldi, emir altına girmem ben diye hiçbir baltaya sap olmayıp bahçıvanlıkla meşguliyet hikayelerine dalasım geldi. sikerim hepinizin el yazısını alın yazısını dedim.

rahmetli sarı mustafa, nüfustaki adını beğenmemiş elmas hanım'ın, çok yakınları hariç kimse adını elmas diye bilmezdi. güler, demiş dedem ona. ve dedem diyeli de neredeyse altmış yıl olduğu için neden öyle demiş tam olarak bilen yok. ve evlendikten sonra adı değişmiş anannemin. herkes güler diye bilmiş onu. dayıma sordular ne yazalım diye, dayım cevap vermedi, ikisini de yazın, dedim kendimi küfrettiklerime affettirmek için. ikisini de yazdılar, hem elmas hem güler yazdılar. D. koydular başına, alt satıra inip Ö. yazdılar. sağlı sollu üç çentik açılmış bir ahşap plakaydı. evlendiklerinde dağdaymış evleri, yılanlar su içerdi elimizden derdi. şimdi yılanlar su içiyordur ellerinden.

sonra dedim ki dağlara vurayım yine kendimi kendime. o adam geldi aklıma. arasıra uğradığım bir iki sayfiye yeri var. orada bir köşe kestireyim, toprağının varsıl olduğunu sezdiğim bir yer. şimdi gidip bir arsa alacak değilim. sahipleneyim kendimce üç beş metrekare bir yer. zirai tarım yapacak da değilim. kendimce, hazır bahar gelmişken, hazır bu şehrin bokunu bir süre daha yutacakken, doğanın kendini yenilemeğe adadığı bu zamanlarda birkaç bir şey ekeyim. tohumlar da bozuldu diyorlar, varsın desinler, tohum bozuksa bile toprak onu adam eder, irşad eder belki. toprak benim olmasın ziyanı yok, kovarlarsa da o bitkilerden alsınlar kovanlar. maydanoz, marul, ya da mevsim normalleri neyse işte. ha bi de rakı.


27.03.2016

artistlik

the cure - the walk
yaşar kurt - leyla
nino de murcia - seni beklerim öptüğün yerde
lamb - one
patrizia laqidara - se qualcuno
robert palmer - johnny&marry
anastasia - pass over
feist - inside and out
mogwai - r u still in 2 it
david lindley - soul of a man
killer watts- stranger on the shore
pain of salvation - undertow
okkervil river - red
baba zula - el filan sallıyorum
melihat gülses - mani oluyor
mualla mukadder - avuçlarımda hâlâ sıcaklığın var
noir desir - a ton etoile
fastball - the way
murat kekilli - bu gece aklıma gelmeyecektin










26.03.2016

pek yapmadığım üzere teknolojinin kenarından geçtim ve telefonuma türkçe klavye yükledim,  bunun mesutluğunu yaşamaktayım sabahtan bu yana.  Ve bunu aslında her aklıma estiğinde buraya rahat rahat yazabileyim diye yaptım.  Sosyal sanal ortamlarda da zorlanmaktaydım,  zira biraz takıntılıyım bu hususta.  Hangi hususta değilimse.

Cumartesi akşamları dışarı çıkmak diye bir adeti malum şehirli insanın, dışarı çıkıp kafayı dağıtmak,  kurtlarını dökmek,  ya da ne bileyim işte. Bumu öğrenişim de bir gariptir ya aslında,  açık etmeğe korkuyorum saf zannedilmeyeyim diye.  Yani cumartesi akşamının modern şehirli insan için önemli olduğunu anladığımda otuz yaşında ve  İtalya'daydım ve bir cumartesi akşamıydı.  Her neyse,  şimdi ben yeni klavyeme ve telefonumun ekranına aşina olmağa çalışırken bir taraftan,  bir taraftan da iri parmaklarımın typolarını geri dönüp dönüp düzeltirken bir taraftan da acaba blogger bu yazıyı hangi fontla basacak diye kaygılanırken, dışarı çıkmış arkadaşlarımın gelmelerini bekler vaziyetteyim. Ben de dışarı çıkmakta mahir bir kişi olduğumdansa gerek, ama benimçün cumartesi ya da başka bir gün olması pek bir şey ifade etmedi dışarı çıkmak adına. Ama ben hep dışardayım çocuklar. Ertesi gün iş olmayacağının bilinci ve rahatlığıyla içmek elbette bambaşka ama bu dışarıda olmayı gerektirmiyor tabii. İşin benim garibime giden tarafı ise cumartesi akşamına çıkan erkek ve özellikle kadınların çok şıkıdım olması. Kadın elbette güzel giyinsin de bende bir yapaylık uyandırıyor bu gördüğüm giyim tarzı,  olmayor olamayor.

Ben aslında bunu bir önceki yazıları örtbas etmek,  sümenaltı etmek ve yeni klavyemi kutlamak için şey etdim.

21.03.2016

güçlü kadın yoktur, güçsüz erkek vardır

psikolojide, yakınlarını kaybetme korkusunun bir adı var mıdır acaba? bence var olmalı, bu, pek çoğunuzun yaşadığı, çeşitli senaryolarla bazen canlandırarak kendini bunalıma sokmasına sebep olan ortak bir durum olduğuna göre. üzerine biraz okumak isterdim.

psikolojide, büyümek istememe hissinin bir adı var mıdır acaba? bence var olmalı, bu, pek çoğunuzun yaşadığı, hatta zaman zaman sizi bunalıma iten ortak bir tutum olduğuna göre. üzerine biraz okumak isterdim.

bu bir teselli meselesi değil aslında. porto teselli adlı bir şarap vardı. hanginiz bunu içmeğe nail oldu acaba. bazı bakımlardan kendimi şanslı hissetmekte haksız sayılmam bence. insanın içtiği şarabın adı bile bazen önem taşır. tabii ki aranızda ömrü boyunca ağzına tek yudum şarap koymamış olanlar da var, onlar için de kendilerini şanslı hissettirecek başka şeyler vardır muhakkak. bazıları da şarabın tadını sevmiyor olabilir, onlar da başka şanslı tatlara vasıl olmuştur mutlaka. bu bir dert meselesi değil aslında.

çok büyük sözler etmek istemiyorum. zira hayatım boyunca büyük konuşmadım, dersem büyük konuşmuş olur muyum. psikolojide, her şeyi makul/mümkün/olabilir görmenin ve kabullenmenin bir adı var mıdır acaba? olsaymıştı iyiymişti, kendimi yalnız hissetmekten alıkordu beni.

son onaltı yıldır, bayrağı, dili ve anayasasının değiştirilemez hükümleri konusunda taraf olmadığım, aidiyet hissetmediğim, içinde bulunduğumuz bu coğrafyada bu günlerde olup bitenler hususunda ses çıkarmıyor oluşum bunları önemsemediğim ya da makul görüşüm nedeniyle değildir. zira beni bunların kaynağının kim/neden olduğundan ziyade orada savunmasız ölen insanların yakınlarının çektiği acılar ilgilendiriyor. ilginç değil mi, bunları yapan da insan, bundan zarar gören de insan. bu da benim, insanoğlu çiğ süt emmiştir, mottomu doğruluyor. bu, benim diğer mottolarımı da doğruluyor. bu yüzden aklına güvendiğim ya da görüşlerine güvenmek istediğim çeşitli yazarların yazdıklarını okuyor okuyor, onlara laflar hazırlıyor, sonra ama susuyorum. susmayı tercih ediyorum. çünkü hepsi insan ve diğer insanlar hakkında atılıyor tutuluyor. bu çok gurur kırıcı değil mi, çok gerçekçi değil mi. bu ülkeden gitmek istememin sebebi de ölümden korkmak ya da başka ülkelerde bunların olmayacağını düşünmek değildir, bu ülkeden gitmek istememin sebebi bunların herhangi bir yerde başıma gelebileceğinin bilincinde olmakla birlikte, insanın daha insan gibi olduğu, eşyanın daha eşya, ağacın daha ağaç olduğu coğrafyalar bulmaktır. ama insanoğlu çiğ süt emmiştir, mottosunu unutmadan. ve aşağıdakini unutmadan.

1- Andolsun o incire, o zeytine,
2- Sinin (Sina) dağına 
3- ve bu güvenli beldeye ki, 
4- Biz insanı en güzel biçimde yarattık. 
5- Sonra da çevirdik aşağıların aşağısına kaktık. 

evet şimdi de şarapçı sarı mustafa'nın yıllarca gün yüzü göstermediği, kurduğu sofralarını tekmelediği, bir zamanlar o da güzel olan, pamuk gibi olan eşi elmas hanım'ı hakkın rahmetine uğurladık. bir gece uyudu ve, "yattım allah kaldır allah, sağıma soluma döndür allah" duası kabul olundu mu gören yok, yattığı yatakta nefessiz ve sessiz bulundu elmas hanım. yetmişdokuz yıllık hayatı boyunca ona kimse "hanım" diyerek hitap etmedi. hiç terör saldırısına bulaşmadı. inekleriyle, sarıkız'ıyla, altın'ıyla, ineklere verdiği isimlerle uğraştı durdu. kimse onun kadar içten küfür etmedi ineklere. kimse onun kadar erken kalkmadı sabahları. ondan başka kimseye kaymak nine diye lakap takılmadı belki de. torunu televizyon izlesin diye elinde üç pilliyle zifiri karanlıkta komşuya gitmeği gözü kesmedi kimsenin ondan başka. farelerin tıkırtısından köygöçürenlerin gölgelerinden korumadı kimse onun gibi torununu. bifa parmak bisküvileri çayına bandırıp bandırıp vermedi kimse onun gibi torununa. üzeri işlemeli kupaları, sebze sattığı salı pazarları, torununun en sevdiği hediye renkli gözlükler, sapan yapsın da aldığı serum lastikleri.

buna benzer binlerce şey yazacak değilim. buna benzer binlerce şey yazabilirim. çocukluğumun son güçlü kalesi de düştü. o da gitti, dedi kardeşim ona sarılırken.

ananneler, babaanneler, dedeler, normal aile hayatında çocukların en büyük desteği oluyor malum. onlar da kendi çocuklarına göstermedikleri müsamahayı torunlarına gösteriyor. bir baba, kendi babalığında gayet despot bir adamken yıllar sonra torun sahibi olduğunda bambaşka bir adama dönüşebiliyor. aynı şey bir zamanın annesi, sonranın ninesi kadınlar için de geçerli. belki de bu yüzden çocukların en sevgilileri onlar oluyor. ve gittiklerinde de bu yüzden boşluk büyük oluyor. normal seyrinde sıralı ölümlere doğumlara gebe olan bir hayatta bir üst ebeveynlerin ölümü çocukluğun bittiğine dair en büyük kilit acı oluyor. yine de edilen dualarda, allah sıralı ölüm versin, diye bir teselli peydah oluyor. bu sözün hakkını vermek lazımsa da ömrünün çoğunluğunu çeşitli maddi manevi çilelerle geçirmiş bir kadının tam da maddi manevi feraha taze erişmişken gözlerini kapayıp uzaklaşması, ama ne demiştik, tanrı uludur tanrı uludur.

henüz acısı içime tam yayılamadı. çünkü attım kendimi aşağı. normale yükseldiğimde, öyle bir yayılacak ki damarlarıma, fena çarpacak.